บทที่ 58 ตามหาโรงงานฟอกย้อมผ้า
หลังคลายความเหนื่อยล้าจากทั้งวัน สองสามีภรรยาก็นอนอยู่บนเตียง หลินฟานถามว่า “นายยังหาบัตรคูปองเครื่องเย็บผ้าได้อีกไหม?”
“เราไม่ได้ซื้อกันมาแล้วเหรอ นายจะเอาบัตรไปทำไมอีก?”
“ฉันอยากซื้อให้แม่เครื่องหนึ่ง แม่ชอบเครื่องเย็บผ้ามากเลยนะ”
“เครื่องที่เรามีนายก็ใช้ไม่เป็นไม่ใช่เหรอ วางทิ้งไว้ก็เปล่าประโยชน์ เอาไปให้แม่ใช้ก็ได้นี่!”
หลินฟานลุกพรวดขึ้นนั่ง “ไม่ได้นะ ถ้าคนในบ้านนายรู้เข้า พวกเขาต้องกินฉันเป็นอาหารแน่ อีกอย่าง อีกสักพักฉันก็อยากหาคนมาสอนใช้เหมือนกัน ต่อไปลูกในท้องต้องใช้เสื้อผ้าอีกตั้งเยอะ!”
“จะให้ทำอะไรแต่ละทีก็ต้องคอยไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นตลอดไม่ได้หรอก! แค่ไม่รู้ว่าฉันจะเรียนเป็นหรือเปล่า”
เจิ้งอวี่เจี๋ยบอกว่า “คุณย่าฉันใช้เครื่องเย็บผ้าเป็น ไว้ฉันจะบอกท่านให้สอนเธอเอง!”
“แต่นายยุ่งทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ จะมีเวลาหรือไง?”
หลินฟานพูดว่า “เวลาน่ะหาเอาก็มีเอง! อีกอย่าง ฉันก็แค่รับงานแปลน้อยลงสักเล่มได้ไม่ใช่เหรอ?”
เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดว่า งานหายไปหนึ่งเล่มก็เท่ากับเงินหายไปหลายร้อยหยวน ซึ่งเป็นเงินเดือนทั้งปีของคนอื่นเลยนะ ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ถึงได้ไม่รู้จักคำนวณเอาเสียเลย!
แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป กลัวหลินฟานเข้าใจผิดว่าเขาจ้องจะเอาเงินของเธอ แบบนั้นคงแย่แน่!
หลินฟานถามว่า “นายว่าเดี๋ยวนี้ข้างนอกมีบ้านขายไหม ซื้อขายกันได้หรือเปล่า ถ้าจะซื้อบ้านสี่ห้องประตูสไตล์ซื่อเหอหยวนสักหลัง ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่?”
คราวนี้เจิ้งอวี่เจี๋ยลุกขึ้นนั่งบ้าง “เธอจะซื้อบ้านเหรอ?”
“เบาเสียงหน่อยสิ! ฉันก็แค่จู่ ๆ นึกอยากถามขึ้นมาเท่านั้นเอง อีกอย่าง ถ้ามีเงิน ฉันก็อยากซื้ออยู่แล้ว!”