บทที่ 102 สะสมของมากเท่าไรก็ไม่ถือว่ามากเกินไป
“ฉันไม่ได้อยู่ใกล้บ้านจางต้าหมินหรอกเหรอ ได้ยินเมียเขาเล่าว่าเมื่อหลายวันก่อน หลินกั๋วชิงเดินอยู่บนถนนแล้วถูกคนเอากระสอบคลุมหัว
“เช้ามืดวันนี้ ย่าหลินแก่ ๆ ปากมากคนนั้นออกไปซื้อผัก ก็ถูกคนเอากระสอบคลุมหัวเหมือนกัน”
“ทุกคนพูดกันว่าบ้านนั้นไปล่วงเกินใครเข้า ถึงได้ถูกแก้แค้นแบบนี้”
“เธอว่าเป็นเรื่องน่ายินดีหรือเปล่า” พูดจบก็หัวเราะออกมาเอง
จางเจวียนฟังแล้วรู้สึกสะใจมาก ก้อนหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในอก ในที่สุดก็ถูกยกออกไปเสียที
ต่อไปนี้ไม่ต้องทนรับความอัดอั้นจากแม่ลูกคู่นั้นอีกแล้ว
แต่พอคิดอีกทีว่าเรื่องนี้อาจเป็นฝีมือลูกเขย เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ขอแค่อย่าให้ใครจับได้ก็พอ ไม่อย่างนั้นคงยุ่งแน่
เธอคิดในใจว่า “ถ้าหลินฟานกลับมาก็ดี จะได้ถามว่ามีใครจำเธอได้หรือเปล่า”
“แน่นอนว่าดีใจ ถ้ายัยแก่ตายไป ฉันยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่”
หลิวเหวินลี่พูดเสริมว่า “ใครจะไม่ดีใจล่ะ ได้ยินว่าเมียเขากลัวถูกคนเอาคืน เลยพาลูกหนีกลับบ้านเดิมไปแล้ว เหลือแม่ลูกสองคนอยู่ที่บ้าน ไม่มีเงินไปหาหมอ ได้แต่ร้องครวญครางอยู่ทุกวัน”
จางเจวียนพูดอย่างสะใจว่า “นี่แหละกรรมตามสนอง เพราะทำเรื่องชั่วไว้มาก ถ้ามีคนไปตีอีกสักหลายครั้งก็คงดี”
คนในโรงงานที่ได้ยินต่างพากันหัวเราะ
มีคนพูดว่า “พวกเธอสังเกตไหม ช่วงนี้เจี๋ยจื่อดูร่าเริงขึ้นเยอะ ยิ้มบ่อยขึ้นด้วย”
“นั่นสิ ดูท่าลูกสาวเธอจะแต่งงานถูกคนแล้วนะ ดูสิ ตอนนี้เธอยิ่งดูสาวขึ้นทุกวัน”