บทที่ 139 แค่นี้ยังทนลำบากไม่ได้ แล้วจะลงชนบทได้อย่างไร
คราวนี้ชิวย่าเวยไม่มีทางไม่ยอมรับแล้วว่าวีรบุรุษมักมาจากคนหนุ่มสาว ความสามารถไม่เกี่ยวกับอายุ
เขายังรู้สึกละอายใจที่ตอนแรกไม่เห็นความสามารถของสหายหลินฟาน แถมยังดูแคลนเธอ
การพาของกลับไปส่งอย่างปลอดภัยเป็นหน้าที่ของพวกเขา ดังนั้นตั้งแต่นี้ไปต้องมีสมาธิเต็มที่ ไม่มีแรงเหลือไปคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว
เจิ้งอวี่เจี๋ยกลับถึงบ้าน วางจักรยานไว้แล้วเปลี่ยนไปขับรถของพ่อ ตรงไปสถานีรถไฟทันที
เพิ่งไปถึงได้ไม่นานก็เห็นรถไฟเข้าจอด เขาตรงไปยังตู้รถนอนเพื่อรอผู้โดยสารลงมา
รอจนผู้โดยสารลงไปเกือบหมดแล้ว จึงเห็นเจิ้งอวี๋ฮวนลากสัมภาระกองโตมาถึงประตูรถเพียงลำพัง
จากนั้นเธอก็มองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนคุ้นเคย
เธอยังหาไม่เจอ เจิ้งอวี่เจี๋ยก็เห็นเธอเสียก่อน “อวี๋ฮวน ทางนี้!”
เจิ้งอวี๋ฮวนได้ยินเสียงจึงหันไปมอง “พี่ชายคนที่สี่ ฉันอยู่นี่!”
“ทำไมเอาของมาเยอะขนาดนี้?”
เจิ้งอวี๋ฮวนเองก็ไม่ค่อยพอใจนัก “ก็เพราะแม่ฉันน่ะสิ บอกว่าพ่อฉันทั้งปีแทบไม่ได้กลับบ้านสักครั้ง ถ้าไม่เอาของมาฝากปู่กับย่าบ้างก็รู้สึกไม่ดี”
“ฉันกะว่าจะอยู่ไม่กี่วันแล้วก็กลับ ของพวกนี้ไม่ใช่ของฉันเสียหน่อย ของฉันมีไม่เท่าไรหรอก”
คนหนึ่งส่งของลงจากรถ อีกคนยืนรับอยู่ข้างล่าง ไม่นานก็ขนลงมาหมด
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ให้ตายเถอะ ตั้งห้าถุงใหญ่ ถ้าไม่มีใครมารับ ดูสิว่าเธอจะขนกลับไปได้ยังไง
เจิ้งอวี่เจี๋ยสะพายถุงที่ใหญ่ที่สุดไว้บนหลัง แล้วถือถุงที่หนักที่สุดไว้อีกใบ ก่อนส่งสัญญาณให้เจิ้งอวี๋ฮวนถือถุงที่เหลือ