บทที่ 140 นี่ต่างหากคือความสูญเสียของชาติ
“ทำไมพี่ชายคนที่สี่ไม่ขับรถของลุงใหญ่ไปล่ะ จะได้เร็วกว่า”
โจวเจี๋ยคิดในใจ จะเป็นเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็แค่หมูป่ากินอาหารละเอียดไม่เป็น ขึ้นมาอยู่ในที่สูงแล้ววางตัวไม่ถูกเท่านั้นเอง
ย่าเจิ้งจับมือเธอไว้แล้วพูดว่า “เสี่ยวหลินบอกว่าอย่าทำตัวเอิกเกริกเกินไป นั่งจักรยานก็พอแล้ว”
เจิ้งอวี๋ฮวนจึงจินตนาการไปเองว่าหลินฟานเป็นสะใภ้บ้านนอกที่ประหยัดจนอะไร ๆ ก็ต้องประหยัด
ย่าเจิ้งถามถึงเรื่องที่หลานสาวเดินทางด้วยรถไฟ
“นั่งรถไฟไปคนเดียวราบรื่นดีไหม มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ได้ยินว่าบนรถไฟไม่ค่อยปลอดภัยนะ”
เจิ้งอวี๋ฮวนเล่าเรื่องที่ตัวเองช่วยเหลือคนบนรถไฟด้วยความยินดี ตั้งแต่ต้นจนจบ
ย่าเจิ้งกับปู่เจิ้งฟังแล้วใจหายใจคว่ำ ถ้าหลานสาวคนเล็กเกิดเรื่องอะไรขึ้นบนรถไฟจะทำอย่างไรดี
เดิมทีเจิ้งอวี่เจี๋ยคิดว่าตัวเองมาเร็วเกินไป เขาพิงจักรยาน จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน แต่ยังไม่ทันสูบได้กี่คำ
ก็เห็นภรรยาเดินออกมาจากห้องสมุด
เขายกมือดูนาฬิกาข้อมือ ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงยี่สิบนาทีเลย เร็วขนาดนี้ ดีที่ตัวเองมาเร็วหน่อย
หลินฟานเองก็ไม่คิดว่าเจิ้งอวี่เจี๋ยจะมาเร็วขนาดนี้ นึกว่าตัวเองคงต้องขึ้นรถเมล์กลับบ้านเสียแล้ว
“ทำไมนายมาเร็วขนาดนี้?”
“ทำไมคุณมาเร็วขนาดนี้?”
ทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน
เจิ้งอวี่เจี๋ยทิ้งบุหรี่ หันหัวจักรยานกลับมา ใช้ขายาวทั้งสองข้างยันพื้น รอให้เธอขึ้นรถ
จากนั้นก็พูดว่า “ฉันไปรับลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงมาส่งกลับบ้านแล้ว ไม่มีธุระอะไรต่อก็เลยมาเร็วหน่อย”
“ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะออกมาเร็วขนาดนี้”