บทที่ 92 ความเศร้าถาโถมจากใจ
พอถึงเที่ยงหลังเลิกงาน จางเจวียนกลับมาได้ยินเรื่องนี้ ก็โกรธจนร้องไห้ออกมา “ทำไมชีวิตฉันถึงได้ลำบากขนาดนี้ รู้อย่างนี้ไม่น่าแยกห้องกันเลย”
หลินเยว่กลับจากโรงเรียนก็ได้ยินคำพูดของคนพวกนั้น จึงรู้ว่ายายที่เป็นแค่ยายในนามของเธอคนนั้นมาหาเรื่องครอบครัวของพวกเธออีกแล้ว
เห็นแม่โกรธจนร้องไห้อีกครั้ง เธอก็โมโหจนอยากลงมือตีคน
“แม่ อย่าร้องไห้เลยค่ะ พี่บอกว่าร้องไห้แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก”
“แม่ยิ่งร้องไห้ ยายแก่คนนั้นก็ยิ่งได้ใจไม่ใช่เหรอ แกเห็นพวกเรามีความสุขไม่ได้ แม่ลองคิดดูสิ คราวก่อนแม่ลงมือตีพวกมันจนขนาดนั้น ดูสง่าผ่าเผยแค่ไหน พวกมันไม่ใช่เห็นว่าเราเป็นลูกพลับนิ่ม ถึงได้มารังแกเราหรือคะ”
“ถ้าเราเข้มแข็งขึ้น พวกมันยังจะกล้ามาอีกไหมคะ”
จางเจวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นด้วย
กัวจิ้งซานถามว่า “จะให้ผมหาคนไปบอกตระกูลเจิ้งไหม”
จางเจวียนส่ายหน้า ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ลูกสาวกับลูกเขยอีกแล้ว
“ไม่ต้องหรอก เราหาทางจัดการกันเอง จะพึ่งลูกเขยของลูกสาวไปทุกเรื่องไม่ได้”
หลินเยว่เสริมว่า “พี่บอกว่าถ้าจะตีงูต้องตีให้ถูกจุด แม่รู้ไหมคะว่าบ้านพวกนั้นห่วงอะไรมากที่สุด”
จางเจวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ก็ต้องหลานชายคนโปรดของตระกูลหลินน่ะสิ แล้วก็งานของพ่อสารเลวของพวกเธอด้วย” พูดจบ จู่ ๆ เธอก็คิดอะไรขึ้นมาได้
จริงด้วย พวกมันกล้ามาหาเรื่องด่าเธออีก หน้าตาก็ไม่มีเหลือแล้ว จะมีอะไรให้กลัวว่าจะเสียไปอีกล่ะ
“เย่วเย่ว ถ้าพี่ของลูกอยู่ด้วย ลูกคิดว่าพี่จะทำยังไง”