บทที่ 52 ขึ้นหนังสือพิมพ์อีกแล้ว
หัวหน้ากรมกัวนำเอกสารของโครงการนี้กลับไปที่สถาบันวิจัย แล้วเรียกนักวิจัยที่เคยทำโครงการนี้ทั้งหมดมารวมตัวกัน ก่อนจะแจกเอกสารให้ทุกคนอ่าน
“หัวหน้ากัว คุณเก่งเกินไปแล้ว! คุณทำเองเหรอครับ?”
“เปล่า มีคนช่วยทำน่ะ!”
“หัวหน้ากรมกัว ผมเพิ่งลองคำนวณข้อมูลชุดนี้ดู ปรากฏว่ามันใช้ได้จริงด้วย! ให้ตายสิ ก่อนหน้านี้ผมคำนวณอยู่ตั้งครึ่งปีแต่ก็ไม่ได้คำตอบ ที่แท้คำนวณผิดมาตลอด! อาจารย์คนนี้เก่งเกินไปแล้ว อยากเชิญมาบรรยายให้พวกเราฟังจัง!”
“หัวหน้ากัว คุณไปหาคนเก่งแบบนี้มาจากไหนครับ ผมขอฝากตัวเป็นศิษย์ได้ไหม! คนเก่งขนาดนี้ ถ้าไม่เชิญเข้ามาอยู่สถาบันวิจัยของเราคงน่าเสียดายแย่!”
หัวหน้ากรมกัวกับผู้อำนวยการกัวสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดอะไร
หัวหน้ากรมกัวเก็บเอกสารกลับมา แต่ทุกคนไม่ยอมปล่อยมือ “หัวหน้ากัว ขอผมดูอีกหน่อยเถอะ! ผมจะลองคำนวณตรวจสอบอีกทีว่ามันใช้ได้จริงไหม ถ้าได้จริง บางทีพวกเราอาจทำสำเร็จได้ในเร็ววัน!”
หัวหน้ากรมกัวพูดว่า “ตอนนี้ทุกคนรีบทำงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยเริ่มโครงการนี้กัน!”
ทุกคนวางเอกสารลงอย่างอาลัยอาวรณ์ “หัวหน้ากัว บอกใบ้หน่อยสิว่าอัจฉริยะคนไหนเป็นคนช่วย!”
ในใจหัวหน้ากรมกัวไม่อยากให้ใครนอกจากตัวเองรู้จักหลินฟาน
เพราะคนที่คิดจะก่อเรื่องมีมากเกินไป อีกอย่าง ในความคิดของเขา หลินฟานก็เป็นคนกลัวความยุ่งยาก แถมยังกลัวตายด้วย
ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ขอให้เธอช่วยทำอะไรสักอย่าง เขาคงไม่ต้องเขียนหนังสือรับรองให้เธอหรอก!
เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทั้งที่เขาเป็นหัวหน้ากรมของสถาบันวิจัยระดับชาติแท้ ๆ