บทที่ 53 เงินเก็บส่วนตัวเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
หลินฟานไม่สนใจเธอ กินโจ๊กไปสองชามใหญ่ กับข้าวก็กินไปไม่น้อย
เจิ้งอวี่เจี๋ยยังคีบไข่ให้เธออีกสองครั้ง ทุกคนเห็นกันหมด แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร
กินข้าวเย็นเสร็จ หลินฟานหยิบจดหมายออกมาดู ข้างในมีหนังสือพิมพ์สองฉบับกับจดหมายหนึ่งฉบับ
เธอให้ทุกคนดูหนังสือพิมพ์ ส่วนจดหมายอ่านเอง เนื้อหาในจดหมายมีแค่ให้กำลังใจเธอและบอกให้ส่งบทความไปที่สำนักพิมพ์ของพวกเขาบ่อย ๆ
ในจดหมายสองฉบับยังมีบัตรเสบียงอาหารสองใบ คูปองผ้าหนึ่งใบ และบัตรน้ำตาลหนึ่งใบ
โจวเจี๋ยร้องขึ้นว่า “อุ๊ย! น้องสะใภ้คนที่สี่มีคูปองผ้าด้วยเหรอ ลูกในท้องฉันใกล้คลอดแล้ว แต่ยังไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าให้ลูกเลย ไม่อย่างนั้น…”
บางครั้งหลินฟานก็รำคาญโจวเจี๋ยจริง ๆ คนอะไรหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้
“พี่สะใภ้คนที่สาม ไว้คราวหน้านะคะ ก่อนแต่งงานอวี่เจี๋ยยกคูปองผ้าทั้งหมดให้ฉันใช้ไปแล้ว ฉันรับปากเขาไว้ว่าถ้าได้คูปองมาอีก จะตัดเสื้อใหม่ให้เขาสักตัว”
“อย่างนี้นี่เอง งั้นก็ได้ แต่คราวหน้าได้คูปองผ้ามา ต้องให้ลูกในท้องฉันนะ นั่นเป็นหลานแท้ ๆ ของเธอเลยนะ เป็นหลานที่ต้องเรียกเธอว่าป้าสะใภ้คนที่สี่ด้วย”
“ได้ค่ะ!” หลินฟานคิดในใจว่า คราวหน้าได้คูปองมา ฉันจะให้เธอเห็นได้ยังไง ฉันนี่มันหลินฟานคนเดิมที่ซ่อนอะไรไว้ตั้งเยอะจริง ๆ
“หลินเยว่ เอาหนังสือพิมพ์สองฉบับนี้กลับไปให้แม่ดูนะ ทางเราก็เก็บไว้อีกสองฉบับ” จากนั้นเจิ้งอวี่เจี๋ยก็ขี่จักรยานไปส่งหลินเยว่กลับบ้าน
หลินฟานกินข้าวเสร็จ อาบน้ำแล้วเข้าห้องถึงนึกขึ้นได้ว่าเงินของตัวเอง เงินค่าแปลน่ะ ตั้งหกร้อยหยวนแน่ะ
ก่อนหน้านี้มีหัวหน้ากรมกัวกับคนอื่น ๆ อยู่ด้วย เธอเลยไม่กล้าเอาเงินเข้ามิติวิเศษอย่างโจ่งแจ้ง พอกลับมาก็เหนื่อยจนลืมเก็บเงินไปเลย