บทที่ 146 เงินเก็บส่วนตัวมีของชิ้นเล็กเพิ่มอีกแล้ว
เอาล่ะ ไม่สนใจเธอแล้ว ลงไปกินข้าวดีกว่า
โจวเจี๋ยเห็นน้องสะใภ้คนที่สี่กินข้าวแต่ละครั้งต้องให้คนไปตาม ในใจก็คิดว่า ขี้เกียจให้มันได้อย่างนี้สิ วัน ๆ เอาแต่หลบอยู่ในห้องนอน
กินข้าวไม่ตรงเวลา สมองคงมีปัญหาแน่
“ต่อไปน้องสะใภ้คนที่สี่ลงมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ ปล่อยให้คุณปู่คุณย่าที่อายุมากแล้วรอกินข้าวแบบนี้ไม่ดีหรอก”
หลินฟานไม่รู้ว่าวันนี้อีกฝ่ายเป็นอะไรขึ้นมาอีก จึงตอบว่า “ต่อไปถ้าฉันยังไม่ลงมา พวกคุณก็ไม่ต้องรอ กินกันก่อนได้เลย”
โจวเจี๋ยไม่ใช่คนที่อ่านสีหน้าคนเป็น จึงเป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมาเอง “อวี๋ฮวน เมื่อวานบอกว่าจะไปขุดดิน ขุดเสร็จหรือยัง?”
พอได้ยินคำถาม เจิ้งอวี๋ฮวนก็หมดความอยากอาหารทันที มือของเธอยังแสบร้อนอยู่จนถึงตอนนี้
ย่าเจิ้งไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสถอยแน่นอน “ยังเลย บ่ายนี้ค่อยขุดต่อ”
“รีบช่วยฉันขุดแปลงให้เสร็จ จะได้ปลูกผัก”
พอเจิ้งอวี๋ฮวนได้ยิน น้ำตาก็แทบจะไหลออกมาอีกครั้ง
ผู้เฒ่าตระกูลเจิ้งส่งสายตาให้ภรรยา อย่ากดดันเด็กมากเกินไป
ส่วนหลินฟานไม่คิดจะทำตัวเป็นคนร้ายในเวลาแบบนี้ เธอก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่สนใจใครทั้งนั้น
คุณปู่จี้ตื่นจากการงีบแล้วก็รีบกินอาหารเช้าไปสองสามคำ จากนั้นก็นั่งรออยู่ตรงนั้นตลอด
รอให้ข้อมูลของวันนี้ส่งกลับมาเร็ว ๆ จะได้เห็นเป็นคนแรก
ระหว่างนั้นเขาถามฟางหนานอยู่หลายครั้งว่า “กี่โมงแล้ว ทำไมพวกเขายังไม่กลับมาอีก”
“ไม่ไหวแล้ว เธอไปจัดรถให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปดูด้วยตัวเอง”
ฟางหนานบอกว่า “คุณปู่จี้ เมื่อวานพวกเขากลับมาเกือบเที่ยงคืน ตอนนี้เพิ่งแปดโมงครึ่งเองครับ”