บทที่ 145 เธอไม่เอ็นดูฉันแล้วเหรอ
ย่าเจิ้งแม้จะรักและเอ็นดูหลานสาว แต่ก็รู้ว่าบางเรื่องจะยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้
ถึงเวลาต้องใจแข็งก็ต้องใจแข็ง
เหมือนตอนเจิ้งเหลาซื่อยังเด็ก พอทำผิด ย่าก็ต้องฝืนใจลงมือตีอย่างหนัก ตีเสร็จแล้วก็ทั้งกอดทั้งร้องไห้ไปกับน้องชายคนที่สี่
เจิ้งอวี๋ฮวนส่งสายตาขอโทษมาให้หลินฟาน
หลินฟานเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ “งั้นเธอไปกับย่าก่อนเถอะ พอดีฉันมีงานที่เอากลับมาทำอีกนิดหน่อย ไว้ค่อยเอามาให้เธอก็ได้”
ย่าเจิ้งพูดเสริมว่า “พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องมีงานทำแล้ว อย่าไปกวนเขาเลย ไปเถอะ ไปขุดดินให้เสร็จก่อน”
ย่าเจิ้งรู้ว่าเธอไม่เคยทำงาน จึงสอนวิธีจับจอบและวิธีขุดให้ก่อน
เจิ้งอวี๋ฮวนยกจอบขึ้น ตอนแรกออกแรงไม่มาก ดินจึงไม่ขยับเลย
ครั้งที่สองเธอเพิ่มแรงขึ้น ผลคือจอบกระเด้งขึ้นมา มือสั่นจนเริ่มชาไปหมด
“ย่าคะ ดินนี่แข็งเกินไปแล้วหรือเปล่า”
“แค่นี้เรียกว่าแข็งเหรอ ภูเขารกร้างในชนบทแข็งกว่านี้อีก เผลอ ๆ ยังขุดไปโดนก้อนหินด้วย”
“อย่าอู้งาน ขุดที่ดินผืนนี้ให้เสร็จก็ได้คะแนนแรงงานอย่างมากแค่หนึ่งคะแนนเอง ผู้หญิงในชนบทต้องทำงานให้ได้อย่างน้อยวันละหกคะแนนแรงงาน ไม่อย่างนั้นแม้แต่ธัญพืชหยาบก็ไม่มีให้กิน”
“ผู้ชายต้องทำงานให้ได้วันละสิบคะแนนแรงงาน”
เจิ้งอวี๋ฮวนคิดว่า ที่ดินผืนเล็กแค่นี้ เดี๋ยวเดียวเธอก็ขุดเสร็จแล้ว
ย่าเจิ้งไม่รีบร้อน ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งคุมงานอยู่ข้าง ๆ
ไม่นาน เจิ้งอวี๋ฮวนก็พูดว่า “ไม่ไหวแล้วค่ะย่า มือฉันเจ็บแล้ว ไม่มีแรงเลย”