บทที่ 88 ตระกูลเจิ้งไม่ต้องการจอมสร้างเรื่อง
แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอกลัวยิ่งกว่าคือ ตระกูลเจิ้งจะไม่เอาเธอแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้น พอกลับไปเธอก็คงไม่มีทางรอด
ต่อให้ไปหาใหม่ ก็ไม่มีทางเจอบ้านดี ๆ แบบตระกูลเจิ้ง ที่เลี้ยงดูเธออย่างดี มีของกินของใช้พร้อม แถมไม่ต้องทำงานอีกแล้ว
เธอจึงร้องไห้พูดว่า “ฉันไม่ไป ในท้องฉันยังมีหลานชายคนโตของตระกูลเจิ้งอยู่เลยนะ อวี่ฮ่าว ฉันจะไม่ทะเลาะกับนายแล้ว ฉันจะเชื่อฟังนาย ต่อไปฉันจะไม่กล้าทะเลาะกับนายอีกแล้ว ขอร้องล่ะ อย่าไล่ฉันไปได้ไหม”
คนในตระกูลเจิ้งเห็นเธอร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ก็ดูน่าสงสารไม่น้อย
หลินฟานเห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกคลื่นไส้จนต้องอาเจียนออกมา “อ้วก!”
เธอรีบยกมือปิดปากแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ อาเจียนจนเวียนหัวตาลาย
เจิ้งอวี่เจี๋ยวิ่งตามเข้าไป พลางตบหลังเธอไม่หยุด “คุณไหวไหม”
หลินฟานอาเจียนเสร็จก็คิดจะลุกขึ้น แต่กลับไม่มีแรง พอลุกได้ครึ่งทางก็ทรุดลงไปกับพื้น ทำเอาเจิ้งอวี่เจี๋ยตกใจ รีบเข้าไปรับเธอไว้
“เราไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวนี้เลย คุณอดทนอีกหน่อยนะ”
หลินฟานพูดอย่างหมดแรง “วางฉันลงก่อน ฉันจะบ้วนปาก ปากขมจะแย่อยู่แล้ว”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพาเธอไปนั่งบนโซฟา แล้วรินน้ำอุ่นมาให้หนึ่งแก้ว
“ไปให้หมอตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อยเถอะ จะได้สบายใจ”
หลินฟานพักจนเริ่มดีขึ้นแล้วจึงพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันคงเริ่มมีอาการแพ้ท้องแล้ว พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น ฉันอยากขึ้นไปนอนก่อน ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเห็นว่าเธอไม่อยากไปหาหมอจริง ๆ จึงอุ้มเธอแบบอุ้มเจ้าหญิงขึ้นไปชั้นบน