บทที่ 87 สงครามที่เกิดจากบัตรใบเดียว
เจิ้งเหลาซานกลัวว่าถ้าคุยกับยัยผู้หญิงคนนี้ต่อไปอีกจะโมโหจนกระอักเลือด จึงเดินออกไปด้วยความโกรธ
หลังพี่เจิ้งกับพี่สะใภ้ใหญ่เก็บของเสร็จและเข้าห้องไป ทั้งคู่ก็คุยกัน พี่เจิ้งพูดว่า
“เดิมทีเรายังคิดกันอยู่เลยว่าจะให้หงอิงมีน้องชายสักคน ไม่คิดว่าน้องชายคนที่สี่จะเร็วขนาดนี้ เพิ่งแต่งงานได้เดือนเดียว เมียก็มีข่าวดีอีกแล้ว”
พี่สะใภ้ใหญ่พูดว่า “เรื่องลูกเราฝืนกันไม่ได้หรอก พี่สะใภ้บ้านฉันบอกว่าบางทียิ่งใจร้อนก็ยิ่งไม่เป็นผล เรามีหงอิงแล้ว ก็พิสูจน์ว่าร่างกายของเราสองคนไม่มีปัญหา แค่รอเวลาเท่านั้นเอง”
“แต่ดูไม่ออกเลยว่าน้องชายคนที่สี่จะรักเมียขนาดนี้ เห็นแล้วฉันยังอดอิจฉาไม่ได้เลย”
“คุณจะไปอิจฉาเธอทำไม คุณเป็นลูกสะใภ้คนโตของตระกูลเจิ้ง พ่อแม่ก็รักคุณดี ถึงปู่ย่าจะชอบน้องชายคนที่สี่มากกว่า แต่ก็ไม่ได้ลำเอียงกับน้องสะใภ้คนที่สี่มากนัก”
“ที่สำคัญ สามีอย่างผมดูแลคุณไม่ดีตรงไหน คุณยังจะไปอิจฉาคนอื่นอีก คนอื่นต่างหากที่ควรอิจฉาคุณ”
“เอาละ อย่าคิดมากเลย ดึกแล้ว มาให้ผมดูแลคุณหน่อย คุณแค่นอนดี ๆ ก็พอ ผมจะรักคุณให้เต็มที่”
“คุณจะทำอะไร หงอิงยังหลับไม่สนิทเลยนะ...อือ”
เจิ้งเหลาต้าปิดปากเธอไว้ ไม่ให้พูดอะไรที่ทำลายบรรยากาศออกมาอีก
มือของเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุข สอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าอย่างแม่นยำ ก่อนจะคลำเจอทรงกลมทั้งสองและกอบกุมไว้ในมือ...
เตียงไม้ที่ไม่ค่อยแข็งแรงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ