บทที่ 129 คุณอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา
ย่าเจิ้งพูดว่า “ฉันว่าแล้ว ต้องเป็นเสี่ยวฟานสิถึงจะมีวิธีจัดการ”
“ได้ พอเธอมาก็ลองพูดปลอบใจก่อน ถ้าปลอบไม่สำเร็จค่อยใช้วิธีนี้”
ตอนกินมื้อเย็น หลินฟานไม่หิวเลยสักนิด จึงแบ่งข้าวส่วนใหญ่ให้เจิ้งอวี่เจี๋ย
เจิ้งอวี่เจี๋ยเองก็กินแป้งยัดไส้ไปหลายชิ้น ดื่มน้ำไปเยอะ เลยไม่ค่อยหิวเหมือนกัน
ผู้ชายทั้งบ้านมีแต่เจิ้งเหลาซื่อที่ไม่ได้ไปตักข้าวเพิ่ม
พ่อเจิ้งถามเขาว่า “ตอนนี้กินข้าวได้น้อยขนาดนี้เลยเหรอ”
หลินฟานเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เจิ้งอวี่เจี๋ยตอบว่า “เปล่าครับ ตอนกลางวันผมกินข้าวข้างนอก กินไม่หมดก็เลยใส่กล่องกลับมา พอเลิกงานเมื่อกี้ก็เผลอกินหมดแล้ว”
ทุกคนไม่ได้พูดอะไร ใคร ๆ ก็มีวันที่ออกไปกินของอร่อยกันบ้าง
โจวเจี๋ยกลับรู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ บ้านน้องชายคนที่สี่ออกไปกินของอร่อยข้างนอกกันอยู่เรื่อย ไม่เห็นซื้อกลับมาให้คนทั้งบ้านกินบ้างเลย
เห็นแก่ตัวจริง ๆ แต่พวกผู้ใหญ่ตระกูลเจิ้งก็ไม่เห็นจะว่าอะไร
กินข้าวเสร็จ ทุกคนก็คุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง ตอนเจิ้งอวี่เจี๋ยกำลังจะดึงหลินฟานขึ้นชั้นบน
พ่อเจิ้งก็เรียกเขาไว้ “เหลาซื่อ พาเมียเข้าไปหาฉันที่ห้องสมุด”
พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในห้องสมุดคนเดียวก่อน
เจิ้งอวี่เจี๋ยกับหลินฟานสบตากัน แล้วเดินตามเข้าไป
หลินฟานคิดว่า ในที่สุดเรื่องที่ควรมาถึงก็มาแล้ว
“นั่งก่อน พวกเธอรู้ใช่ไหมว่าฉันเรียกเข้ามาคุยเรื่องอะไร”
สองสามีภรรยาหาเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามพ่อเจิ้ง ไม่ได้พูดอะไร รอฟังเขาพูดต่อ