บทที่ 128 ให้เธอได้สัมผัสด้วยตัวเอง
เจิ้งอวี๋ฮวนคิดดูแล้วก็เห็นด้วย ทุกปีได้กลับไปแค่สองวันช่วงตรุษจีน แบบนี้ช่างไม่สมควรกับปู่ย่าจริง ๆ
“งั้นก็ได้ ฉันจะเอาของไปให้เยอะหน่อย แล้วอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านแทนพวกคุณให้นานขึ้นอีกหลายวัน!”
สองสามีภรรยาสบตากัน สำเร็จ!
“หรือว่าตอนนี้ฉันจะไปบอกเพื่อนร่วมชั้นสักหน่อย ให้พวกเขารอฉันอีกหลายวัน แล้วค่อยไปสมัครลงแรงงานตามชนบทด้วยกันดีไหม”
ฟางชิงม่านพูดว่า “ตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังจะไปอีกหรือ? เธอไม่นอน แต่คนอื่นเขาต้องนอนกันแล้ว พรุ่งนี้คนที่บ้านพวกเขายังต้องไปทำงานอีกนะ”
“งั้นเอาแบบนี้ พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้พอเจอพวกเขา ฉันค่อยบอกสักคำ เรื่องแค่นี้เอง”
เจิ้งอวี๋ฮวนคิดดูแล้วก็เห็นว่าได้เหมือนกัน อย่างไรอีกไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว
แต่เจิ้งหนานชางไม่ได้คิดแบบนั้น พอลูกสาวของเขาไปแล้ว
เขาจะต้องจัดการหวงเคอผิงคนนั้นให้สาสม ไม่ใช่อยากลงแรงงานตามชนบทหรือ? ไม่ใช่อยากหลอกล่อลูกสาวเขาหรือ?
งั้นเขาจะให้คนไปตามถึงบ้าน เร่งให้รีบไปสมัครลงแรงงานตามชนบท แล้วแก้ชื่อให้ไปอยู่พื้นที่ห่างไกลที่สุด
ดูซิว่าเขายังจะก่อเรื่องอะไรได้อีก
ลูกสาวของเจิ้งหนานชางหลอกง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?
พี่เจิ้งกับครอบครัวสามคน เจิ้งซานเกอ และเจิ้งเหลาซื่อทยอยเลิกงานกลับบ้าน
พอกลับมาทุกคนก็รู้ว่าพ่อเจิ้งกลับมาแล้ว
คนที่ดีใจที่สุดย่อมเป็นแม่เจิ้ง
เธอไม่ได้เจอสามีมาเกือบเดือนแล้ว ตั้งแต่งานแต่งของน้องชายคนที่สี่จบลง
ระหว่างนั้นเธอแวะไปหาเขาที่เขตที่พักครอบครัวตอนมีวันหยุดครั้งหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกจนถึงตอนนี้