บทที่ 144 ตามใจไม่ได้เด็ดขาด
เจิ้งอวี๋ฮวนพูดว่า “ไปสิ ฉันไปแน่นอน”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจิ้งอวี่เจี๋ยไปส่งหลินฟานที่ห้องสมุดก่อนแล้วค่อยไปทำงาน ในกลุ่มคนที่ไปห้องสมุดวันนี้มีหางเล็ก ๆ เพิ่มมาอีกคน นั่นก็คือเจิ้งอวี๋ฮวน
ฟางเมี่ยวเมี่ยวต้องมาถึงห้องสมุดแต่เช้าเพื่อเปิดประตูและจัดเรียงหนังสือ
พอเห็นหลินฟานมาที่ห้องสมุดอีกครั้ง เธอก็ดีใจมาก “หลินฟาน วันนี้คุณมาอีกแล้ว”
ฟางเมี่ยวเมี่ยวพูดว่า “ดีจังเลย พอคุณทำงานเสร็จ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณตั้งเยอะ!”
“ไม่มีปัญหา ต่อไปเรามีโอกาสคุยกันอีกเยอะ!”
หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “ช่วงนี้ฉันอาจจะมาบ่อยหน่อย ต่อไปเราคงได้เจอกันบ่อย ๆ”
“นี่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน เจิ้งอวี๋ฮวน เธออยากมายืมหนังสือสักสองสามเล่ม คุณช่วยแนะนำให้หน่อยนะ”
“นี่เพื่อนร่วมชั้นของฉัน ฟางเมี่ยวเมี่ยว เป็นผู้ดูแลที่นี่ คุณอยากได้หนังสือเล่มไหนก็ให้เธอช่วยหาได้เลย!”
“ฉันอาจต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมงกว่าจะทำงานเสร็จ อีกเดี๋ยวคุณจะกลับก่อนก็ได้ หรือจะอ่านหนังสือรอให้ฉันกลับพร้อมกันก็ได้”
เจิ้งอวี๋ฮวนนึกขึ้นได้ว่าพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องยังตั้งท้องอยู่ จึงพูดว่า “งั้นฉันรอกลับพร้อมคุณดีกว่า!”
“ได้” พูดจบหลินฟานก็ขึ้นไปชั้นบนตามลำพัง
วันนี้คนที่อยู่ตรงปากบันไดก็ยังเป็นกลุ่มเดิม พอเห็นหลินฟานมา ทุกคนก็แสดงท่าทีเคารพนอบน้อมกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
พอขึ้นไปถึงชั้นสี่ ประตูบานหนึ่งก็เปิดออกจากด้านใน “สหายหลินมาแต่เช้าเลยนะคะ”
หลินฟานพูดว่า “พวกคุณมาก่อนฉันอีก” พูดจบก็เริ่มทำงานทันที
ชิวย่าเวยทำความเคารพแบบทหารให้หลินฟานอย่างได้มาตรฐาน แล้วพูดเสียงดังว่า “เมื่อวานผมมีท่าทีไม่ดีกับสหายหลินฟาน ผมขอโทษสหายหลินฟานอย่างจริงจัง หวังว่าสหายหลินฟานจะใจกว้าง ไม่ถือสาคนอย่างผม”