บทที่ 127 สมองถูกความรักกิน สาวใสไร้เดียงสา
(ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบและให้คำชม เพิ่มให้อีกหนึ่งตอนค่ะ)
“ได้ค่ะ ป้าเจิ้ง งั้นเพิ่มไข่ผัดพริกหยกสักจานดีไหมคะ”
“ได้ พยายามทำให้เยอะหน่อยนะ”
ย่าเจิ้งพูดว่า “ทำไมไม่โทรกลับมาเร็วกว่านี้ล่ะ ถ้าโทรมาบอกล่วงหน้าว่าจะกลับ ฉันคงให้เสี่ยวหลิวไปซื้อเนื้อสักชั่งมาให้เธอบำรุงร่างกายแล้ว”
เจิ้งหนานผิงพูดว่า “ไม่ต้องหรอกครับแม่ ผมอยู่ในทหาร อาหารการกินไม่ขาดแคลน ของอร่อย ๆ พวกแม่สองคนเก็บไว้กินกันเยอะ ๆ เถอะครับ”
“พวกเราขาข้างหนึ่งก้าวเข้าโลงไปแล้ว จะกินดี ๆ ไปทำไม กินเข้าไปก็เปลืองเปล่า ๆ”
“แม่!”
“ได้ ๆ ๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ไหม ไม่กลับมาตั้งนาน พอกลับมาก็ทำหน้าใส่ฉันอีก ยังไงฉันก็เป็นแม่เธอนะ”
เจิ้งหนานผิงคิดดูแล้ว ก็จริงที่เขาไม่ได้กลับมานานมาก ต่อไปคงต้องหาเวลากลับมาเยี่ยมคนแก่ทั้งสองให้บ่อยขึ้น
เจิ้งหนานผิงถามว่า “เด็ก ๆ ที่บ้านสบายดีกันไหมครับ”
ย่าเจิ้งตอบว่า “สบายดี คนที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน คนที่ต้องทำธุระก็ทำธุระ เหมือนเดิมทุกอย่าง”
“ลูกสะใภ้คนที่สามออกไปข้างนอกทุกวัน ไปพูดคุยเรื่องชาวบ้านกับคนในเขตบ้านพัก พอถึงเวลาอาหารก็กลับมา จะขาดเธอไปมื้อไหนได้ล่ะ”
“น้องสะใภ้คนที่สี่บางครั้งก็ไปห้องสมุด เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้อง อาจกำลังแปลหนังสือหรือเขียนงานอยู่”
“ทุก ๆ สองสามวัน เธอก็ได้รับใบโอนเงินกับหนังสือพิมพ์ที่สำนักพิมพ์ส่งมา”