บทที่ 113 มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ออกไปเดินย่อยอาหาร
เจิ้งอวี่เจี๋ยทำตามคำแนะนำของหลินฟานทีละขั้นตอน
เธอบอกให้ใส่อะไร เขาก็ใส่อย่างนั้น บอกให้ใส่เท่าไร เขาก็ใส่เท่านั้น สุดท้ายละลายแป้งมันลงไปเล็กน้อยเพื่อให้น้ำข้นขึ้น แล้วยกลงจากเตา หอยผัดเผ็ดก็เสร็จเรียบร้อย
ป้าหลิวยืนดูอยู่ข้าง ๆ เพื่อเรียนรู้ด้วย เธอไม่เคยเห็นเนื้อหอยตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน เคยเห็นแต่เนื้อหอยขมตัวเล็ก ๆ ในบ่อ ทั้งเล็ก ทั้งคาว ทั้งไม่อร่อย ไม่มีใครอยากกิน
อาหารทะเลแบบนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องทำอาหารเลย
แต่วันนี้เธอก็ได้เรียนรู้แล้ว คนที่ทำอาหารเป็นอยู่แล้ว แค่ฟังก็เข้าใจได้ทันที
“หอมจัง! ทำอะไรกันน่ะ ฉันเดินเข้ามาในบ้านแถวหน้าก็ได้กลิ่นแล้ว” เจิ้งซานเกอพูด
หลินฟานรู้สึกว่าพอได้กลิ่นนี้แล้วท้องไส้ปั่นป่วน เธอเองก็ไม่รู้ว่าเจิ้งอวี่เจี๋ยทำออกมาแล้วจะอร่อยไหม
“งั้นให้พี่สามช่วยชิมหน่อยสิ ดูว่าทำสำเร็จหรือเปล่า”
ป้าหลิวคิดในใจว่า นี่ต้องเปลืองน้ำมันกับเครื่องปรุงขนาดไหนกัน บ้านคนธรรมดาที่ไหนจะกินของแบบนี้ไหว
เจิ้งซานเกอหยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที “อร่อยนะ แค่เค็มไปหน่อย แล้วก็เผ็ดมาก”
“น้องสี่ เธอใส่พริกลงไปเท่าไรเนี่ย ฉันเหงื่อแตกแล้ว แต่กินแล้วสะใจดี ยิ่งกินก็ยิ่งอยากกิน”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเองก็ลองชิมไปสองสามชิ้น ไม่เลวเลย อร่อยมาก
จานต่อไปทำหมึกผัดห้าเครื่องเทศ
เขาฟังหลินฟานบอกให้ทำอย่างไร ก็ทำตามนั้น ไม่นานก็เสร็จ
แต่หมึกค่อนข้างเหนียว เพราะเคี่ยวนานเกินไปหน่อย