บทที่ 112 ภารกิจสำเร็จแล้ว
ความไม่พอใจที่หัวหน้ากรมกัวมีต่อเธอมลายหายไปจนหมด “กินเถอะ ค่อย ๆ กินนะ ถ้าไม่พอก็ให้ลุงกัวไปหาเพิ่มมาให้”
กินเสร็จแล้วเธอก็เดินวนไปวนมาในห้อง คนอื่นเห็นว่าเธอกำลังครุ่นคิด แต่ที่จริงจิตสำนึกของเธอกำลังอยู่ในมิติวิเศษเพื่ออ่านเอกสาร สายตาจึงดูไม่โฟกัส
เมื่อครู่เธอกินดื่มไปเยอะพอสมควร พอดีได้เดินย่อยอาหาร อีกอย่างนั่งนานเกินไปก็ไม่ดีต่อลูกในท้อง
เธอจึงเขียนบ้าง เดินบ้าง ไม่พูดกับพวกเขา ตั้งใจจดจ่อราวกับมีโลกส่วนตัว
ระหว่างนั้นผู้อำนวยการกัวกับหัวหน้ากรมกัวก็สบตากัน
ผู้อำนวยการกัวยกนิ้วโป้งให้เขา หมายความว่าหัวหน้ากรมกัวสายตาเฉียบคม มองคนไม่ผิดจริง ๆ
หัวหน้ากรมกัวทำสีหน้าภาคภูมิใจ “ก็แน่อยู่แล้ว สายตาฉันจะพลาดได้ยังไง แค่เด็กสาวคนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี แถมยังหัวแข็งอีกต่างหาก”
ผู้อำนวยการกัวกล่าวว่า “แค่นี้ก็ดีมากแล้ว คนมีความสามารถก็มีนิสัยเอาแต่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ กันทั้งนั้น”
“พวกเราไม่ดูขั้นตอน ดูแค่ผลลัพธ์”
ยุ่งต่อไปอีกกว่าชั่วโมง หลินฟานยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เป็นเวลาห้านาทีหลังเที่ยง
“พอแล้ว ฉันเลิกงานแล้ว จะไปกินข้าว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
หัวหน้ากรมกัวอยากพูดว่า “เมื่อกี้คุณเพิ่งกินขนมไปเต็มจานไม่ใช่เหรอ หิวเร็วขนาดนี้เลยหรือไง”
แต่ผู้อำนวยการกัวลุกขึ้นเร็วกว่ามาก “ผมไปยกข้าวมาให้ หิวใครก็หิวได้ แต่อย่าปล่อยให้สหายเสี่ยวหลินของเราหิวเลย”
ท่าทางเขาประจบประแจงเต็มขั้น ต่างจากตอนที่หลินฟานเจอเขาครั้งแรกอย่างกับคนละคน
ไม่นานเขาก็ยกกล่องข้าวสามกล่องมา อาหารก็ไม่เลว มีหมูแดดเดียวกับเนื้อผัดพริกหยวก