บทที่ 114 อายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าใคร
ย่าเจิ้งรู้ว่าคนท้องหิวง่าย จึงเอ่ยสั่งสอนด้วยความหวังดีว่า
“ถ้ากลัวหิวก็ไปซื้อบิสกิตอะไรทำนองนั้นมาเก็บไว้ในห้อง หิวเมื่อไหร่ก็กินสักสองสามชิ้น”
โจวเจี๋ยเบ้ปากพูดว่า “ย่าคะ หนูก็อยากซื้อเหมือนกัน แต่ไม่มีทั้งเงินและคูปอง จะซื้อได้ยังไงล่ะคะ คิดว่าหนูร่ำรวยเหมือนน้องสะใภ้คนที่สี่หรือไง อยากกินอะไรก็มีหมด”
ย่าเจิ้งถึงกับพูดไม่ออก หลานชายทั้งสามคนแต่งงานกันหมดแล้ว แต่ละคนส่งเงินให้เดือนละห้าหยวน ส่วนที่เหลือก็ใช้จ่ายกับคนแก่สองคนอย่างพวกเธอและลูกชาย
แล้วทำไมถึงไม่มีเงินกับคูปองพอซื้อบิสกิตสักสองชั่งล่ะ?
หน่วยงานที่ลูกชายแต่ละคนทำงานก็แจกคูปองให้ไม่ใช่หรือ!
“แล้วคูปองที่หน่วยงานของน้องชายคนที่สามแจกให้ไปไหนหมด?”
โจวเจี๋ยอึดอัดจนไม่รู้จะตอบอย่างไร จะให้เธอบอกได้หรือว่าเธอเอาไปซื้อขนมกับบิสกิตส่งกลับบ้านผู้ภรรยาให้หลานชายกินหมดแล้ว?
พูดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าเจิ้งเหลาซานรู้เข้า เขาต้องด่าเธอแน่
อีกอย่าง เธอเป็นผู้ใหญ่ จะไปแย่งขนมกับเด็กกินได้อย่างไร?
คิดว่าทุกคนเป็นเหมือนน้องสะใภ้คนที่สี่หรือไง เป็นแม่บ้านขี้เกียจขี้ตะกละ อยากกินไปเสียทุกอย่าง!
“เอ่อ...น้องชายคนที่สามก็ไม่ได้คูปองมาสักกี่ใบหรอกค่ะ”
ย่าเจิ้งผ่านโลกมาหลายสิบปี จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเธอเอาไปช่วยเหลือบ้านผู้ภรรยาอีกแล้ว ถ้าน้องชายคนที่สามไม่เก็บเงินไว้บ้าง ต่อไปพวกเขาคงลำบากกันแน่
ย่าเจิ้งพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปบอกน้องชายคนที่สาม ต่อไปได้คูปองมาก็ให้เอาไปซื้อของมาให้เธอกิน เธอเองก็อย่าเอาแต่จ้องมองคนอื่น”