บทที่ 41 แกะซองอั่งเปาอย่างมีความสุข
พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว บ้านก็เงียบสงบลงอีกครั้ง หลินฟานถือซองอั่งเปาอยู่ในมือ! เธอก็ว่าเมื่อวานเหมือนลืมอะไรไปสักอย่าง ที่แท้เมื่อวานได้รับซองอั่งเปางานแต่งมาไม่น้อยเลยนี่นา! แถมยังไม่ได้ลองนับสักใบด้วย!
ย่าเจิ้งพูดว่า “ยังไม่รีบไปยกอาหารเช้ามาให้เมียแกอีก! อุ่นอยู่ในหม้อนั่นไง!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยโล่งอก รีบเข้าไปยกออกมา! มีโจ๊กฟักทองข้าวโพดป่นกับไข่สองฟอง! แล้วยังมีแผ่นขนมแป้งข้าวโพดสามชิ้นกับผักดองเค็มถ้วยเล็ก!
นับว่าดีมากแล้ว! เจิ้งอวี่เจี๋ยปอกเปลือกไข่ทั้งสองฟอง แล้วใส่ลงในชามของหลินฟานทั้งหมด หลินฟานก็กินจนหมดอย่างเป็นธรรมชาติ!
โจวเจี๋ยมองแล้วก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาอีกครั้ง! น้องสะใภ้คนที่สี่คนนี้เห็นแก่ตัวจริง ๆ ไข่สองฟองยังไม่แบ่งให้สามีกินสักฟอง!
ถ้าหลินฟานรู้ว่าเธอคิดแบบนั้น คงต้องพูดว่า “ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยสักนิด!” ทำเอาโจวเจี๋ยโมโหขึ้นมาอีกครั้ง!
ย่าเห็นทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติ ใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นไม่น้อย! สามีภรรยาก็ต้องเป็นแบบนี้ถึงจะอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ไม่ใช่แค่ทำดีต่อกันให้คนอื่นเห็น!
ย่าเจิ้งพูดว่า “เดี๋ยวถ้าอยากไปที่ไหน ก็ให้น้องชายคนที่สี่พาออกไปเที่ยวสิ เขายังมีวันหยุดอีกสองวันนะ!”
หลินฟานหันไปมองเจิ้งอวี่เจี๋ย “วันนี้คุณมีธุระไหม?”
“ไม่มี คุณอยากไปไหนล่ะ?”
“วันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ไม่อยากออกไปไหน! อยู่บ้านเร่งอ่านหนังสือให้ทันดีกว่า คุณออกไปซื้อของฝากมาให้หน่อยก็พอ พรุ่งนี้ต้องกลับบ้านเยี่ยมแล้ว!”
“อยากไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ของผมไหม? ตอนแต่งงานพวกเขาก็ให้ซองอั่งเปากันมา แต่ไม่สะดวกเชิญพวกเขามากินเลี้ยงที่เขตบ้านพัก ผมเลยคิดว่าจะนัดไปเลี้ยงข้าวข้างนอกสักมื้อ!”