บทที่ 22 ได้งานแปลแล้ว
รดน้ำที่ลานหลังบ้านอีกหน่อย เมล็ดผักที่หว่านไว้ด้านหลังงอกขึ้นมาเกินครึ่งแล้ว ส่วนข้าวโพดกับถู่โต้วที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ก็โตขึ้นมาก ดูท่าอีกไม่ถึงเดือนก็คงเก็บเกี่ยวได้!
พอหลินฟานออกมาจากมิติวิเศษ ก็ได้ยินเสียงกระดิ่งจักรยานดังไม่หยุดอยู่หน้าประตู พอเปิดประตูออกไปดูก็เห็นเจิ้งอวี่เจี๋ยยืนกางขายาวทั้งสองข้าง มือข้างหนึ่งจับแฮนด์ อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ปากคาบบุหรี่ ถ้าเพิ่มแว่นดำเข้าไปอีกสักอัน ก็เหมือนหัวหน้าแก๊งมาเฟียเต็มตัว!
“มีธุระอะไร!”
“คุณไม่ได้อยากไปห้องสมุดเหรอ วันนี้ฉันลางานพอดี เดี๋ยวพาไปดู!”
“ถ้าฉันรับงานแปลจริง ๆ จะมีผลกระทบกับครอบครัวพวกคุณไหม” หลินฟานถามขณะนั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยาน
“ถ้าเอกสารครบถ้วนก็ไม่มีหรอก ถึงอย่างไรรัฐก็ไม่ได้เหมารวมตัดสินทุกคน ยังมีงานที่ต้องใช้คนแบบนี้อยู่!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพาหลินฟานขึ้นไปชั้นสามทันที ก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่งแล้วเคาะประตู
“เข้ามา”
“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหวง ผมชื่อเจิ้งอวี่เจี๋ย นี่ภรรยาผม หลินฟานครับ”
“คืออย่างนี้ครับ ผู้อำนวยการหวง เมื่อสองสามวันก่อนผมเคยมาถามว่าที่นี่ต้องการนักแปลไหม แต่วันนั้นคุณไม่อยู่ วันนี้เลยแวะมาถามอีกครั้งครับ”
“คุณแปลภาษาอะไรได้บ้าง ที่นี่ต้องการคนมีฝีมือจริง ๆ”
“ฉันแปลให้ดูตรงนี้เลยก็ได้ค่ะ!” พูดจบหลินฟานก็หยิบหนังสือพิมพ์ที่ผู้อำนวยการหวงกำลังอ่านอยู่ขึ้นมา แล้วอ่านออกเสียงเป็นภาษาอังกฤษ สำเนียงชัดเจนและคล่องแคล่วมาก
เจิ้งอวี่เจี๋ยกับผู้อำนวยการหวงต่างก็ประหลาดใจ ระดับฝีมือแบบนี้ รับงานได้แน่นอน!