บทที่ 23 เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัย
“วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล แกต้องมีสติมากขึ้นนะ!”
“ของพวกนี้ก็ของจำเป็นทั้งนั้นแหละ! อีกอย่างก็ไม่ได้ซื้อมาให้ฉันใช้คนเดียว แล้วจะเรียกว่าใช้เงินฟุ่มเฟือยได้ยังไง!”
“แม่บอกแล้วฟังแม่ไม่ผิด ของบางอย่างประหยัดได้ก็ประหยัด พูดให้น้อย มองให้มาก โดยเฉพาะบ้านเขามีพี่น้องเยอะ แกต้องยืนหยัดในบ้านเขาให้ได้ก่อน! ทำให้ผู้ใหญ่ยอมรับแกก่อน ชีวิตข้างหน้าถึงจะราบรื่น!”
“เอาละ ฉันรู้แล้วแม่! มีเรื่องน่ายินดีจะบอกแม่ด้วย ดูสิ นี่อะไร?”
“อะไรหรือ?”
“นี่บัตรประจำตำแหน่งการทำงานของฉัน ฉันได้งานแล้ว ทำดี ๆ รายได้ก็ไม่น้อยเลย!”
“อะไรนะ? แกไปหางานตั้งแต่เมื่อไหร่! ใครช่วยหาให้?”
“ตอนบ่ายเจิ้งอวี่เจี๋ยพาฉันไป ได้งานที่ห้องสมุดน่ะ!”
“ตายจริง ลูกเขยของแม่เก่งจริง ๆ! ดูเหมือนแกจะได้เข้าบ้านดี ๆ แล้ว ยังไม่ทันเข้าประตูบ้านเขาก็จัดงานให้เรียบร้อย!”
“แม่พูดอะไรน่ะ? ฉันหางานนี้ได้ด้วยตัวเอง เกี่ยวอะไรกับเขา!”
“แม่รู้! แม่รู้! ลูกสาวแม่เก่งจริง ๆ งั้นคืนนี้ต้องกินของดี ๆ หน่อย จะได้บำรุงแก!”
“ตอนกลางวันยังมีอาหารเหลืออีกตั้งเยอะ ถ้ากินไม่หมดแล้วปล่อยไว้ก็เสียเปล่า!”
ความจริงคือขาหมูที่เจิ้งอวี่เจี๋ยเอามาให้ยังเหลืออยู่ไม่น้อย ตอนทุกคนนั่งกินข้าว หลินฟานก็เก็บส่วนใหญ่ใส่มิติวิเศษไว้รักษาความสดแล้ว
“แล้วจะเริ่มไปทำงานเมื่อไหร่!”
“ฉันทำงานแปล ทำที่บ้านก็ได้! แปลเสร็จส่งไปให้เขา ก็รับเงินได้เลย!”
“เย่วเย่ว แกต้องตั้งใจเรียนด้วยนะ ถ้าขยันเรียน ต่อไปก็หางานดี ๆ ได้เหมือนกัน!”
“มีงานทำแล้วก็ไม่ต้องลงแรงงานตามชนบทอีก!”