บทที่ 21 เรื่องต่อจากการสู่ขอ
อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะแต่งงานแล้ว หลินฟานกับเจิ้งอวี่เจี๋ยนัดกันว่าจะไปซื้อของใช้สำหรับงานแต่งเพิ่มอีกหน่อย!
“ฝานฝาน ดูท่าปู่ย่าฝั่งบ้านสามีจะพอใจแกอยู่ไม่น้อย แบบนี้แม่ก็วางใจแล้ว!”
“แค่ไม่รู้ว่าพ่อแม่สามีของแกจะเป็นยังไงบ้าง!”
“แม่ไม่เคยเจอพ่อเขา ได้ยินว่าอยู่ในทหาร งานยุ่งมาก หลายเดือนถึงจะกลับบ้านสักครั้งก็เป็นเรื่องปกติ!”
“ส่วนแม่เขา น่าจะมีลูกสะใภ้ในดวงใจที่อยากได้อยู่แล้ว คงไม่ค่อยชอบแกเท่าไร!”
“แต่พวกเราไม่ต้องกังวลนะ! บ้านเขายังมีพี่สะใภ้กับพี่สะใภ้คนที่สามอยู่ด้วย!”
“ไม่รู้ว่าพวกเธอจะเข้ากันได้ดีหรือเปล่า ถ้าเข้ากันไม่ได้จะทำยังไงดี?”
“แกนี่มีเรื่องให้กังวลได้ทั้งวัน! มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้ เอามาช่วยแม่คิดดีกว่าว่ายังต้องเตรียมอะไรสำหรับงานแต่งอีกบ้าง!”
“ใช่แล้ว ต้องซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ไม่อย่างนั้นพอแกย้ายไปบ้านเขาก็จะไม่มีอะไรใช้! ต้องซื้อสองชุด...หยิบปากกามาจดไว้เลย!”
แบบนี้สิถึงจะดี ขอแค่มีอะไรให้ทำ แม่ก็ไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านเรื่องอื่นแล้ว!
จ้าวจือชิวก็นั่งอยู่ที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่! พูดให้ถูกคือเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเลย หวังเพียงว่าเจิ้งอวี่เจี๋ยจะไม่ไปสู่ขอ หรือไม่ก็ขอให้การสู่ขอไม่สำเร็จ!
แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม! กินข้าวเสร็จได้ไม่นาน เธอก็มองเห็นรถของตระกูลเจิ้งแล่นกลับมาจากหน้าต่าง
ตอนลงจากรถ ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส เห็นได้ชัดว่าการสู่ขอสำเร็จแล้ว!
คราวนี้จ้าวจือชิวหน้าซีดเผือด น้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลพรากออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่!