บทที่ 101 ใครใช้ให้ผู้หญิงที่บ้านชอบของเก่าพวกนี้กันล่ะ?
“ไม่อย่างนั้นจะมีของดีตั้งมากมายให้ใช้ ทั้งของกิน ของใช้ เสื้อผ้าก็ใช้กันไม่หมด ต้องได้มาด้วยวิธีไม่ชอบธรรมแน่ ๆ มีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา”
“ถ้าคนตระกูลเจิ้งรู้เข้า ดูสิว่าจะไม่ลอกหนังเธอหรือเปล่า”
“ก็แค่มีหน้าตาเย้ายวนเหมือนจิ้งจอกเท่านั้นเอง”
หลินฟานรู้สึกเพียงว่าสายตาที่โจวเจี๋ยมองเธอดูไม่ค่อยชอบมาพากล เห็นทีต้องรีบย้ายออกไปอยู่ข้างนอกให้เร็วที่สุด คนเยอะก็เรื่องเยอะ
“คุณปู่ คุณย่า หนูกลับมาแล้วค่ะ”
ย่าเจิ้งยิ้มพลางพูดว่า “กลับมาได้จังหวะพอดีเลย ใกล้จะกินข้าวแล้ว อ้าว ไปเอาโคมไฟตั้งโต๊ะมาจากไหนล่ะ”
หลินฟานยิ้มตอบว่า “ห้องสมุดให้มาค่ะ บอกให้หนูทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืนด้วย เลยให้เป็นสวัสดิการค่ะ”
ย่าเจิ้งยิ้มจนเห็นฟันแทบไม่เห็นตา “พวกเขาคิดรอบคอบจริง ๆ โคมไฟตั้งโต๊ะนี่ไม่ใช่ของถูก ๆ เลยนะ ที่สำคัญ ถ้าไม่มีคูปองก็ซื้อไม่ได้ด้วย” ในใจคิดว่าสะใภ้คนที่สี่คนนี้ช่างเก่งกาจเสียจริง
เก่งกว่าสะใภ้บ้านอื่นตั้งไม่รู้กี่เท่า น้องชายคนที่สี่เป็นเจ้าหนุ่มโง่ที่มีโชคจริง ๆ
ถึงว่าคนรุ่นเก่าถึงพูดกันว่าคู่สามีภรรยาล้วนเป็นสวรรค์จับคู่ให้ ผู้ชายที่ดีที่สุดไม่แน่ว่าจะได้แต่งกับผู้หญิงที่ดีที่สุด ส่วนผู้หญิงที่ดีที่สุดก็ไม่แน่ว่าจะได้แต่งกับผู้ชายที่ดีที่สุด
“อย่าเชื่อพวกเขามากนักนะ ร่างกายเป็นของตัวเอง ถึงเวลาพักก็ต้องพักให้เต็มที่ อีกอย่าง ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องอยู่ด้วย”
หลินฟานรับคำอย่างว่าง่าย “หนูฟังคุณย่าทุกอย่างค่ะ”
“น้องชายคนที่สี่ไม่กลับมากินข้าวเที่ยงใช่ไหม”
หลินฟานนั่งดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง กระหายน้ำแทบตาย เช้านี้ลืมดื่มน้ำไปเสียสนิท