บทที่ 48 หลินฟานทำให้คนตระกูลเจิ้งเปิดโลกอีกครั้ง
เจิ้งอวี่เจี๋ยหันกลับมาอีกครั้ง ดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอ แล้วตะโกนเสียงดัง “แม่เรียกให้ลงไปกินมื้อเช้าแล้ว!”
“มื้อเช้า!” ในที่สุดหลินฟานก็ได้ยินคำนี้เข้าหู จึงกลิ้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที! ความเร็วของเธอทำเอาเจิ้งอวี่เจี๋ยตกใจไปด้วย!
“อ๊า อ๊า อ๊า……” เธอร้องโวยวายเหมือนคนบ้า แต่ก็ยังไม่ลืมยกมือขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงราวกับรังนกของตัวเอง!
แต่ในที่สุดก็ลุกขึ้นมาได้เสียที! ที่จริงตอนนี้หลินฟานเริ่มมีอาการคนท้องแล้ว นั่นก็คือง่วงนอนมากเป็นพิเศษ!
หลังล้างหน้าแปรงฟัน สมองก็ปลอดโปร่งขึ้นมาหน่อย! ตอนเดินลงบันได เจิ้งอวี่เจี๋ยเดินตามหลังเธอมาติด ๆ กลัวว่าเธอจะยังไม่ตื่นเต็มตาแล้วเหยียบพลาดตกบันได จึงเตรียมพร้อมจะคว้าตัวเธอไว้ได้ทุกเมื่อ!
เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า ทำไมต้องทำให้คนเหนื่อยขนาดนี้ด้วยนะ! คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ! หรือว่ากฎระเบียบสำคัญกว่าคนกันแน่! หลินฟานก็ไม่ใช่คนที่ต้องไปทำงานให้ตรงเวลาเสียหน่อย!
พอสองสามีภรรยาลงมาถึง ก็กลายเป็นคนมาถึงท้ายสุด หลินฟานเผยรอยยิ้มอย่างมืออาชีพ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณปู่คุณย่า แม่อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทุกคนอรุณสวัสดิ์ค่ะ!”
ย่าเจิ้งพูดว่า “ทุกคนรีบกินกันเถอะ กินเสร็จจะได้รีบไปทำงาน อย่าไปสายล่ะ!”
มื้อเช้ามีโจ๊กผัก หมั่นโถว ผักดอง และไข่ต้ม!
เพราะยังเช้าเกินไป หลินฟานจึงไม่ค่อยมีความอยากอาหาร เธอแบ่งโจ๊กเต็มชามให้เจิ้งอวี่เจี๋ยไปส่วนหนึ่ง แล้วกินคู่กับผักดอง ขณะที่เจิ้งอวี่เจี๋ยกำลังจะวางไข่ที่ปอกเปลือกแล้วลงในชามของเธอ
หลินฟานรีบยกมือปิดชามไว้ “ฉันพอแล้วค่ะ”
เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตัวเอง หลินฟานก็ก้มหน้ากินต่อ ราวกับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย! เจิ้งอวี่เจี๋ยเองก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วกินไข่ใบนั้นเสียเอง พอทุกคนกินเสร็จ หลินฟานเห็นชามกับตะเกียบเต็มโต๊ะ จึงลุกขึ้นเก็บ