บทที่ 153 ลูกไม่ขยับแล้ว
เจิ้งหนานผิงคิดในใจว่า ถ้าหลินฟานเป็นลูกของเขาล่ะก็...
เขาจะต้องเกลี้ยกล่อมให้เธอเดินสายวิจัยวิทยาศาสตร์แน่นอน เพราะตอนนี้ประเทศซินฮวาต้องการคนเก่งแบบนี้มากเหลือเกิน
น่าเสียดายที่หลินฟานไม่ใช่
เขาคิดต่ออีกว่า จะให้น้องชายคนที่สี่ช่วยพูดกับเธอสักหน่อยดีไหม
แต่พอคิดดูแล้วก็ล้มเลิกไป เพราะท้องของน้องสะใภ้คนที่สี่ก็โตขึ้นทุกที จะให้เหนื่อยมากไม่ได้
ผู้บัญชาการกองทัพเจิ้งต่อสู้กับความคิดตัวเองมาตลอดทาง
สุดท้ายก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาว ๆ
เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักใฝ่ก้าวหน้านะ?
ทำไมถึงชอบขลุกอยู่แต่ในบ้าน ปล่อยความสามารถให้เสียเปล่าแบบนี้?
หลินฟานไม่รู้เลยว่าเขาคิดไปไกลขนาดนี้
ตอนเปิดประตูรถลงมา หลินฟานพูดว่า “คุณพ่อคะ งั้นหนูขอตัวกลับไปพักก่อนนะคะ”
เจิ้งหนานผิงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
หลินฟานถือกระเป๋าเดินเข้าไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง
เจิ้งอวี๋ฮวนกับคุณปู่คุณย่าก็ไม่อยู่บ้าน หลินฟานจึงขึ้นไปชั้นสองคนเดียว
เจิ้งหนานผิงที่อยู่ข้างนอกยังไม่ได้ลงจากรถด้วยซ้ำ ก็สั่งคนขับให้กลับรถมุ่งหน้าไปที่ทหารทันที
หลินฟานกลับถึงบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกำลังจะพักสักหน่อย ก็รู้สึกว่าลูกในท้องขยับ
ชาติก่อนเธอโสดมาตั้งแต่เกิดมานานกว่ายี่สิบปี ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย
เธอเลยลืมเรื่องนอนไปเสียสนิท แล้วเล่นกับลูกในท้องแทน
ลูบตรงนี้อยู่พักหนึ่ง ลูกก็เตะมือเธอเบา ๆ หนหนึ่ง ไม่แรงนัก แต่เธอรู้สึกได้ชัดเจน