บทที่ 20 สู่ขอ
“น้องชายคนที่สี่ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเตรียมตัวนะ!
ถึงเวลาแล้วจะได้ไปสู่ขอ!”
“ไม่ได้บอกว่าจะออกเดินทางตอนเก้าโมงเหรอ ทำไมต้องตื่นเช้าขนาดนั้นด้วย!”
“เจ้าหนุ่มโง่เอ๊ย ไม่ต้องตื่นมาแต่งตัวจัดทรงให้เรียบร้อย เพื่อสร้างความประทับใจที่ดีให้แม่สามีหน่อยหรือไง?”
“อีกอย่าง คุณไม่ได้บอกว่าจะซื้อขาหมูด้วยเหรอ ถ้าไม่ไปต่อแถวแต่เช้า จะซื้อได้หรือไง?”
“ผมหาคนส่งมาให้แล้ว!”
“งั้นพรุ่งนี้ก็เอาสินสอดไปด้วยเลย พอตกลงกันได้ก็ยกให้พร้อมกัน”
เช้าวันรุ่งขึ้น จางเจวียนปลุกหลินฟานตั้งแต่เช้าตรู่ บอกให้เธอรีบลุกขึ้นมาเตรียมตัว!
หลินฟานดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวแล้วหลับต่อ พอถึงเจ็ดโมงครึ่ง จางเจวียนก็ทนไม่ไหว จึงให้หลินเยว่ไปปลุกอีกครั้ง!
“แม่จะรีบร้อนอะไรนักหนา ใครเขามาสู่ขอกันแต่เช้าตรู่บ้างล่ะ ยังไงก็ต้องเตรียมตัวกันก่อน แล้วค่อยมาถึงก่อนมื้อเที่ยงไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นเป็นวันสำคัญของลูกนะ ไม่ลุกขึ้นมาแต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยหรือไง?”
“จะมีอะไรให้แต่งล่ะ ก็แค่ทำตามพิธีให้มันผ่าน ๆ ไปไม่ใช่หรือไง?”
พอได้ยินคำพูดของเด็กสาวคนนี้ จางเจวียนก็โกรธจนไม่อยากพูดอะไรกับเธอแล้ว! ราวกับคนที่ถูกมาสู่ขอไม่ใช่เธอเอง ไม่มีท่าทีใส่ใจสักนิด!
ถ้าคนอื่นไม่รู้ คงนึกว่าเธอไม่อยากแต่งงานเสียอีก!
เมื่อถูกแม่กับน้องสาวจ้องมอง หลินฟานก็ได้แต่ก้มหน้า เอาเถอะ! แต่งตัวก็ได้!
หลังล้างหน้าแปรงฟันและกินมื้อเช้าเสร็จ เธอก็หยิบดินสอขึ้นมา เหลาดินสอให้ปลายทู่ จากนั้นหยิบกระจกในห้องของแม่มาใช้กรรไกรเล็มคิ้วให้ได้รูป แล้วใช้ดินสอเขียนคิ้ว
จากนั้นก็หากล่องรองพื้นที่ซื้อมาเมื่อสองสามวันก่อน เจือจางทาบาง ๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ทั้งคนดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สวยกว่าเมื่อคืนเสียอีก!
หลินเยว่เบิกตาอ้าปาก มองพี่สาวที่ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอยู่นาน ก่อนจะพูดอะไรไม่ออกสักคำ!
“เรียบร้อยแล้ว แบบนี้ได้ไหม? สวยหรือเปล่า?”