บทที่ 19 หนี้รักจากดอกท้อ
เซ็งสุด ๆ เซ็งจนไม่รู้จะเซ็งยังไงแล้ว!
“จือชิว! วันนี้น้องชายคนที่สี่บ้านเจิ้งขนสินสอดกลับมาแล้ว ดูท่าจะแต่งงานกันจริง ๆ เขาก็จริงใจกับผู้หญิงคนนั้นด้วย ลูกอย่ามัวแต่ดันทุรังอีกเลย!”
“วางใจเถอะ อีกสักพักพ่อกับพี่ ๆ จะช่วยแนะนำคนดี ๆ ให้ลูกเอง ดีกว่าเจิ้งอวี่เจี๋ยเป็นพันเท่า!”
“จริง ๆ แล้วพ่อกับแม่ก็ไม่เห็นด้วยกับเด็กบ้านเจิ้งคนนั้นหรอก เขาเป็นนักเลง ชอบทะเลาะวิวาท ทำได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเป็นเรื่องเป็นราว!”
“แม่ไม่ต้องพูดแล้ว แต่หนูชอบเขา! หนูรักเขาจริง ๆ!”
“แม่ ช่วยคิดหาทางให้หนูอีกหน่อยได้ไหม ทำให้ตระกูลเจิ้งยกเลิกการสู่ขอ แล้วมาสู่ขอหนูที่บ้านเราแทนได้หรือเปล่า?”
“แม่ หนูขอร้องล่ะ!”
“ลูกนี่ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันเลยนะ? ถ้าเขามีใจให้ลูกจริง...”
“หนูไม่ฟัง หนูไม่ฟัง ไม่อยากฟังแล้ว! หนูอยากแต่งงานกับเขา! หนูเลือกเขาแล้ว นอกจากเขาหนูไม่แต่งกับใครทั้งนั้น!” เธอสะอื้นไห้ไม่หยุด
พูดจบก็วิ่งเข้าห้องไป ฟุบหน้ากับเตียงร้องไห้ไม่หยุด!
ที่คณะละครสมโภชของกองทัพ
“เสี่ยวผิง แกได้ยินหรือยัง? เจิ้งอวี่เจี๋ยจะแต่งงานแล้ว! ได้ยินว่าเตรียมไปสู่ขอที่บ้านฝ่ายหญิงแล้วด้วย!”
ปัง! แก้วเคลือบหล่นลงพื้น!
ผ่านไปพักใหญ่ หลิวเสี่ยวผิงถึงได้สติ แล้วก้มลงเก็บแก้วขึ้นมา
“แกได้ยินมาจากไหน?”
“หลี่เหวินลี่ในเขตบ้านพักของพวกแกเป็นคนบอก เธอได้ยินมาจากพี่สะใภ้คนที่สามของเจิ้งอวี่เจี๋ย น่าจะเป็นเรื่องจริง!”
“เป็นจ้าวจือชิวเหรอ?” สุดท้ายเขาก็เลือกจ้าวจือชิว หรือเป็นเพราะครอบครัวเธอมีฐานะดีกว่ากันนะ?