บทที่ 73 ตั้งใจหาเงินเพราะอยากกินของอร่อย เธอนี่มันเก่งจริง ๆ
เจิ้งอวี่เจี๋ยรับปากแล้ว แม่หลินพูดต่อว่า “ดูท่าสองวันนี้เธอจะเหนื่อยมาก แม่กลัวว่าจะกระทบกับเด็กในท้อง ถึงได้ลางานครึ่งวันมาเฝ้าอยู่บ้านตั้งแต่เช้า เธอได้นอนมากขึ้นก็ดี จะได้ฟื้นฟูร่างกาย”
“ไม่อย่างนั้นให้หลินฟานอยู่ที่นี่ต่ออีกสองวันไหม แม่จะทำของอร่อย ๆ ให้กินบำรุง ที่นี่คนก็น้อยกว่า เงียบสงบกว่า”
เดิมทีเจิ้งอวี่เจี๋ยตั้งใจจะมารับหลินฟานกลับตระกูลเจิ้งให้เร็วที่สุด ไม่คิดว่าแม่ยายจะอยากให้เธออยู่ต่ออีกสองวัน
แต่คิดดูแล้ว ที่นี่เงียบสงบกว่าจริง ๆ อย่างน้อยตอนเช้าก็ไม่ต้องปลุกเท่าไรก็ยังไม่ตื่น
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “แล้วแต่หลินฟาน ถ้าเธออยากอยู่ต่ออีกสองวันก็ได้ ผมกลับไปบอกปู่กับย่าเอง จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
แม่หลินพูดว่า “ก็ดี งั้นนายกลับไปบอกผู้ใหญ่ให้เรียบร้อยนะ”
หลินฟานถูกกลิ่นหอมของไก่ที่บ้านปลุกให้ตื่น
หลินเยว่เรียกอย่างดีใจว่า “พี่ ตื่นแล้วเหรอ รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าวเร็ว ๆ ใกล้เสร็จแล้ว พี่กำลังจะไปเรียกอยู่พอดีเลย”
หลินฟานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันถูกกลิ่นไก่หอม ๆ แบบนี้ปลุกให้ตื่นต่างหาก”
ในชามของเธอมีน้ำซุปที่ไม่มัน กับน่องไก่ชิ้นใหญ่หนึ่งชิ้น
ในชามของเจิ้งอวี่เจี๋ยก็มีน่องไก่อีกชิ้น เขากำลังจะคีบออกมาให้เธอ แม่หลินก็พูดว่า “ไม่ต้องคีบไปคีบมา ไก่ตัวนี้ตัวใหญ่มาก มีแต่เนื้อทั้งนั้น คืนนี้กินให้หมดเลย”
เจิ้งอวี่เจี๋ยก้มหน้ากินต่อ “ขอบคุณครับแม่!”
หลินเยว่พูดว่า “พี่เขย เป็นคนในครอบครัวเดียวกันจะขอบคุณกันไปมาทำไม พวกเราไม่เกรงใจหรอก”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “วันนี้เสี่ยวหลิวพาคนไปขู่พ่อของพวกคุณแล้ว พวกเขาคงไม่กล้ามาหาเรื่องที่นี่อีก”
“อีกอย่าง ผมให้คนไปหาช่างก่อสร้างมาแล้ว พรุ่งนี้หลังเลิกงานตอนเที่ยงเขาจะมาวัดขนาดก่อน ดูว่าต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง ผมว่าเหมางานให้พวกเขาทำทั้งหมดน่าจะสะดวกกว่า”