บทที่ 74 จู่ ๆ ก็คิดอยากซื้อบ้านขึ้นมาอีกครั้ง
เจิ้งอวี่เจี๋ยถือกาต้มน้ำไฟฟ้าขึ้นไปชั้นบน ไม่สนใจว่าพวกเขาข้างล่างจะทำอะไรกัน
โชคดีที่ตอนนี้ชั้นสามมีแค่พวกเขาสองคนพักอยู่ และโชคดีที่คืนนี้หลินฟานไม่ได้กลับมา ไม่อย่างนั้นเธอคงโกรธอีก
ดูท่าคงเป็นอย่างที่หลินฟานพูดจริง ๆ พอมีเงินแล้วก็ต้องซื้อบ้านอีกหลัง ไม่แน่ว่าต่อไปอาจต้องย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจริง ๆ
หลังอาบน้ำเสร็จ เจิ้งอวี่เจี๋ยนอนลงบนเตียง วันนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว แต่กลับพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ
“เป็นอะไรกันนะ! ตอนผู้หญิงคนนั้นอยู่บ้าน ทั้งวันเอาแต่เกาะเขาเหมือนปลาหมึก ทำให้เขาอึดอัดแทบแย่ พอเธอไม่อยู่กลับไม่ชินเสียอย่างนั้น”
“ทุกคืนกอดกันอยู่แท้ ๆ แต่ก็ไม่กล้าหลับ ทรมานแทบตาย จะพูดก็พูดไม่ได้ แล้วทำไมตอนนี้อยู่คนเดียวกลับไม่ทรมานล่ะ ไม่ได้สิ หรือว่าฉันป่วยกันแน่”
หลินฟานไม่ได้รู้สึกแบบเขาเลย ตอนกลางคืนเธอแปลหนังสืออยู่ในมิติวิเศษจนเหนื่อยแล้วก็อาบน้ำเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นค่อนข้างเช้า ยังไม่ถึงแปดโมงก็ตื่นแล้ว กินอาหารเช้าเสร็จก็หยิบผักจากมิติวิเศษออกมาวางไว้บางส่วน แล้วออกจากบ้าน
เธอไปไปรษณีย์ส่งจดหมายตอบเพื่อนร่วมชั้นสองคนก่อน แล้วก็โอนเงินไปให้ด้วย จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งรถไปโรงงานฟอกย้อมผ้า
“สวัสดีค่ะ ฉันมาหาผู้จัดการโรงงานเกาค่ะ” พูดจบก็หยิบสัญญาให้ยามดู
ยามรับสัญญาไปดูแล้วก็ปล่อยให้เธอเข้าไป “เข้าไปหาเองได้เลย ผู้จัดการโรงงานเกาอยู่ในโรงงาน ยังไม่ได้ออกไปไหน”
หลินฟานพูดว่า “ขอบคุณค่ะคุณลุง”
ผู้จัดการโรงงานเกาเห็นหลินฟานมาแต่ไกล “คุณเจิ้งมาแล้ว ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าไม่ได้ขอช่องทางติดต่อคุณไว้ ถ้าอยากตามหาก็คงไม่รู้จะไปหาที่ไหน”
หลินฟานถามว่า “สวัสดีค่ะ ผู้จัดการโรงงานเกา ผ้าของฉันย้อมเสร็จหรือยังคะ”