บทที่ 118 บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวเราเหรอ
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดว่า “ไม่เป็นไร อีกสองวันฉันเอาไปให้พวกเขาก็ได้”
แม่หลินรีบพูดว่า “ไม่ต้องให้แล้ว แม่จ่ายเงินส่วนที่เหลือให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว จะให้พวกเธอจ่ายอีกทำไม”
หลินฟานพูดว่า “แม่ ไม่ใช่ว่าตกลงกันว่าเราจะเป็นคนจ่ายหรือคะ”
“ตอนนี้แม่มีเงินเดือนทุกเดือน ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด อีกอย่างใครจ่ายก็เหมือนกันนั่นแหละ”
เธอรู้ว่าตอนนี้ลูกสาวหาเงินเก่ง แต่จะคอยช่วยเหลือทางบ้านแบบนี้ตลอดไปก็ไม่ได้ ต่อไปถ้าทะเลาะกับลูกเขยขึ้นมา ลูกสาวจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ลูกของตัวเองกตัญญู แต่เธอจะทำให้ลูกลำบากใจไม่ได้
เอาเถอะ หลินฟานจึงไม่เถียงกับแม่อีก รอคราวหน้าถ้าที่บ้านต้องใช้เงินค่อยว่ากัน
ตอนนั้นหลินเยว่ก็พูดขึ้นว่า “พี่ ห้องน้ำแบบนี้สะดวกมากจริง ๆ ไม่ว่าจะอาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำ ฉันชอบมากเลย”
“ใช่แล้ว จ่ายเงินเพิ่มนิดหน่อยแต่ทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นเยอะ ถือว่าคุ้มมาก ไม่ใช่มีคำพูดว่า ‘ยอมเสียจึงจะได้’ หรอกเหรอ เงินใช้หมดแล้วก็หาใหม่ได้”
กินข้าวเสร็จ แม่หลินก็จัดผักดองที่ทำเองให้หลินฟานไปไม่น้อย พอเห็นว่าไก่ในครัวหายไปก็รู้ว่าหลินฟานเอาไปแล้ว จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ
หลังจากกำชับอยู่หลายรอบ ก็ให้พวกเธอกลับแต่เนิ่น ๆ ตอนนี้ตั้งท้องแล้ว พยายามอย่าเดินทางตอนกลางคืน
“ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องมาบ่อยนัก ทางก็ไกล”
หลินฟานพูดว่า “รู้แล้วค่ะ แม่บ่นทั้งวันไม่คอแห้งบ้างหรือไง เราไปแล้วนะ”
หลินฟานขึ้นนั่งบนเบาะหลังจักรยานของเจิ้งอวี่เจี๋ย พอนั่งเรียบร้อยก็ใช้มือข้างหนึ่งจับเสื้อเขาไว้ จักรยานก็พุ่งออกไปทันที