บทที่ 14 แม่ผู้น่าสงสาร
เฮ้อ ทั้งสองชาติไม่เคยมีความรักจริงจังมาก่อนเลย ไม่คิดว่าพอท้องมีลูกอยู่ในท้องก็จะได้จดทะเบียนสมรส เข้าสู่ประตูวิวาห์ทันที! เร็วจริง ๆ เร็วยิ่งกว่าจรวดเสียอีก!
ตอนเย็นเมื่อกลับถึงบ้าน หลินฟานก็เล่าให้จางเจวียนฟังว่าบ้านเจิ้งอวี่เจี๋ยจะมาสู่ขอ
“แม่ อวี่เจี๋ยถามว่าวันที่ 9 แม่ว่างไหม ถ้าว่างครอบครัวของเขาจะมาสู่ขอที่บ้าน”
แม่หลินได้ยินดังนั้น ในที่สุดหัวใจที่กลัดกลุ้มมาหลายวันก็วางลงได้เสียที! ต้องรู้ไว้ว่าหลายวันมานี้เธอกินก็ไม่ลง นอนก็ไม่หลับ เพราะเรื่องของลูกสาว
เธอกลัวว่าหลินฟานจะถูกผู้ชายหลอกไปจดทะเบียนสมรสแล้วถูกทอดทิ้ง ถึงตอนนั้นเสียงนินทาจากคนข้างนอกคงท่วมเธอจนจม กลัวว่าลูกสาวจะไม่มีทางรอด
แต่พอเห็นหลินฟานไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย เอาแต่ตั้งใจอ่านหนังสือ เธอก็กลัวว่าจะกระทบการสอบของลูก จึงไม่กล้าถาม ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
กลุ้มใจจนปากขึ้นตุ่มพองไปหลายเม็ด! ตอนนี้พอได้ยินว่าฝ่ายชายจะมาสู่ขอ ไม่ว่าจะอย่างไร ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจก็หล่นลงพื้นเสียที!
“ว่างสิ ว่าง แม่ลางานสักวันก็ได้ จะไม่ว่างได้ยังไง!”
“แม่ หลังตรงหน่อยได้ไหม มั่นใจเข้าไว้! ลูกสาวแม่ไม่ได้แย่เสียหน่อย! ที่แต่งเข้าบ้านเขาได้เป็นบุญของบ้านเขาต่างหาก แม่ต้องคิดแบบนี้!”
“แม่อย่าคิดอยู่แต่บ้านเราสู้ฐานะทางบ้านเขาไม่ได้ แบบนี้แม่จะเผลอรู้สึกด้อยกว่าเขาโดยไม่รู้ตัว พูดจาก็ไม่มีน้ำหนัก ถ้าแม่ยังไม่มั่นใจ ฝ่ายชายก็จะคิดว่าเรารังแกง่าย แล้วต่อไปลูกจะมีชีวิตดี ๆ ได้ยังไง!”
“แม่ เพื่อหนูแม่ต้องเข้มแข็งขึ้นนะ! แค่จำไว้ว่า หนูก็เรียนจบมัธยมปลาย มีความรู้ หน้าตาก็สวย นิสัยก็ดี ต่อให้แต่งกับข้าราชการใหญ่โตก็ยังคู่ควร!”