บทที่ 15 ช่วยคนข้างทาง
ส่วนจะโตขึ้นกี่เท่านั้นยังไม่รู้ รู้แค่ว่าข้าวโพดเพิ่งปลูกได้ไม่กี่วัน ตอนนี้ก็สูงถึง 20 เซนติเมตรแล้ว! มันฝรั่งกับมันเทศก็แตกใบออกมาไม่น้อยเหมือนกัน!
ตอนนี้มีเวลาแล้ว ขอไปดูถนนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัยนี้ก่อน เดินไปดูไป!
ถ้ามีกล้องถ่ายรูปก็คงดี จะได้เก็บภาพช่วงเวลานี้ไว้เป็นที่ระลึกในอนาคต!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินฟานก็หาสถานีเมล็ดพันธุ์เจอ!
“ขอถามหน่อยค่ะ ตอนนี้ยังซื้อเมล็ดพันธุ์อะไรได้บ้างคะ”
“คุณอยากได้เมล็ดพันธุ์อะไรล่ะ”
ฉันอยากได้เมล็ดพันธุ์ผักหลาย ๆ ชนิด แล้วก็เมล็ดฝ้าย ข้าวสาลี กับถั่วชนิดต่าง ๆ ด้วยค่ะ ขออย่างละนิดอย่างละหน่อย!
พนักงานสถานีเมล็ดพันธุ์มองเธออยู่หลายครั้ง สีหน้าราวกับกำลังถามว่ามาจากไหนกันนะ ยัยบ้า อยากได้ทุกอย่างอย่างละนิดอย่างละหน่อยเลยหรือไง?
“ทำไมคะ ไม่มีเหรอ หรือขายให้ฉันไม่ได้?”
“คุณซื้อเมล็ดพันธุ์เยอะแยะไปทำไม?”
“ลุงที่บ้านเกิดอยู่ชนบทฝากให้ฉันช่วยซื้อส่งกลับไปค่ะ ที่บ้านเขามีที่ดิน ปลูกไว้กินเอง”
เห็นเธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมาสิบกว่าแผ่น วางเรียงไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบถุงผ้าออกมาจากหีบไม้ใบใหญ่ด้านหลัง ข้างในยังมีถุงผ้าใบเล็กอีกหลายใบ เธอค่อย ๆ หยิบออกมาทีละถุง แล้วใช้ช้อนไม้เล็ก ๆ ตักเมล็ดพันธุ์ออกมานิดหน่อย!
เทลงบนกระดาษ แล้วห่อไว้!
“รบกวนช่วยเขียนชื่อให้หน่อยได้ไหมคะ หรือคุณบอกฉันก็ได้ว่าเป็นเมล็ดอะไร เดี๋ยวฉันเขียนเองค่ะ!”
“งั้นคุณเขียนเองนะ ถุงนี้เป็นเมล็ดผักกาดหอม ผักกาดเขียว ผักกาดหอมจีน มะเขือยาว พริก พริกชี้ฟ้า พริกหวาน มะเขือเทศ มะระ แตงกวา ฟักทอง ฟักเขียว ถั่วฝักยาว ถั่วแขก ผักโขม ผักบุ้ง...”