บทที่ 31 ฉันหางานได้แล้ว
หลินฟานออกมาอีกทีก็สายแล้ว หิวจนไส้แทบกิ่ว จึงไปกินข้าวคนเดียวที่ร้านอาหารรัฐใกล้ ๆ
พอนั่งรถกลับถึงบ้าน แม่กับหลินเยว่ก็ไม่อยู่แล้ว เธอรู้สึกเหนื่อยมาก จึงหลับสนิทไป
“หลินฟาน! หลินฟาน อยู่บ้านไหม?”
“หลินฟาน! หลินฟาน! อยู่บ้านไหม?”
หลินฟานที่กำลังหลับสบายถูกเสียงเรียกจากหน้าประตูปลุกให้ตื่น เธอเปิดประตูออกไปดู
เป็นเพื่อนร่วมชั้นอย่างฟางเมี่ยวเมี่ยวกับหลี่ฟางฟางที่มาหาเธอ
“หลินฟาน พวกเรานึกว่าเธอไม่อยู่บ้านเสียอีก ไม่ได้เจอเธอมาหลายวันแล้ว”
“เข้ามาเร็ว ตอนเที่ยงไม่มีอะไรทำ ฉันเลยนอนอยู่บ้านสักพัก”
“หลายวันนี้เธอทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ไปโรงเรียน แถมยังไม่เห็นมาหาพวกเราเล่นเลย”
หลินฟานคิดดูแล้ว ตั้งแต่มาถึงจนถึงตอนนี้ เธอรู้สึกว่ายุ่งทุกวันจริง ๆ จนไม่มีเวลาไปหาพวกเขาเล่นเลย
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันคิดว่าพรุ่งนี้ไปรับใบจบก็คงได้เจอพวกเธอแล้ว”
“มีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนบอกว่าจะไปสมัครลงแรงงานตามชนบท เขาว่าไปเร็วหน่อยจะได้เลือกที่ดี ๆ หลินฟาน เธอคิดยังไง?”
“แล้วพวกเธอล่ะ?”
หลี่ฟางฟางพูดว่า “แม่ฉันบอกว่าจะเอาเงินออกมาซื้องานให้ฉัน แต่เงินที่ใช้ซื้องานฉันต้องจ่ายเอง หลังจากนี้พอได้รับเงินเดือนก็ต้องคืนเงินให้ที่บ้านทุกเดือนจนกว่าจะครบ ไม่อย่างนั้นพี่สะใภ้ฉันไม่ยอม!”
ฟางเมี่ยวเมี่ยวพูดว่า “ที่บ้านฉันไม่ยอมจ่ายเงินให้หรอก แม่บอกว่าไม่ให้ฉันรีบหาผู้ชายแต่งงาน ก็มีทางเดียวคือลงแรงงานตามชนบท!”
“แต่ได้ยินว่าบางคนไปลงแรงงานตามชนบทตั้งแต่สิบปีก่อนจนถึงตอนนี้ก็ยังกลับมาไม่ได้ ถ้าฉันไป ฉันก็อาจไม่ได้กลับมาอีกเลย!”
“ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน แล้วเธอล่ะ หลินฟาน?”