บทที่ 27 นัดเดตกันในสวนสาธารณะ
หลินฟานจึงเอ่ยความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่ออกไป
ที่จริงหลินฟานอยากบอกยิ่งกว่านั้นว่า รอให้เธอมีเงินแล้วค่อยซื้อจักรยานให้แม่สักคัน จะได้สะดวกกว่า! แต่ตอนนี้เธอยังหาเงินไม่ได้สักหยวน จึงไม่พูดถึงดีกว่า
“งั้นยังไม่ซื้อก่อน! ถ้าคุณจะใช้ก็เอาจักรยานของผมไปขี่ได้!”
“ที่บ้านแม่ผมก็มีเครื่องเย็บผ้า ถ้าจะใช้ก็ไปใช้ได้ หรือจะซื้อไหม?”
“ที่จริงฉันใช้เครื่องเย็บผ้าไม่เป็น แต่ต่อไปจะให้คนอื่นเย็บเสื้อผ้าให้ลูกทั้งหมดก็คงไม่ได้ แถมดูเหมือนแม่ของคุณก็ไม่ค่อยชอบฉันด้วย! ไม่งั้นเราซื้อสักเครื่องดีไหม? แค่ไม่รู้ว่าฉันจะเรียนรู้ได้หรือเปล่า!”
“ฉันก็อยากได้วิทยุเหมือนกัน ต่อไปเวลาทำงานเหนื่อย ๆ จะได้เปิดฟังแก้เบื่อ!”
“เราซื้อนาฬิกาคู่กันไหม?”
“ซื้อของคุณก็พอ ผมมีคูปองนาฬิกาแค่ใบเดียว อีกอย่างผมก็มีนาฬิกาอยู่แล้ว!”
หลินฟานถึงนึกขึ้นได้ ใช่แล้ว! ซื้อทั้งนาฬิกาและของชิ้นใหญ่ต้องใช้คูปองนี่นา
ตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์ขายผ้า เธอได้ยินพนักงานคุยกันว่ากระเบื้องหลังคาคลังสินค้าแตกเป็นรู เมื่อสัปดาห์ก่อนฝนตกจนน้ำรั่ว ผ้าจำนวนมากเลยโดนความชื้น ผู้จัดการโกรธจนแทบคลั่ง!
หลินฟานคิดว่า ผ้าที่โดนความชื้นพวกนั้นไม่ต้องใช้คูปองผ้า เธอก็อยากได้เหมือนกัน! เอาไปใช้ประโยชน์ต่อได้ แถมถ้ามีเยอะ ๆ ก็อาจช่วยหาอาชีพทำเงินให้แม่ได้อีกทาง!
แต่พอเห็นเจิ้งอวี่เจี๋ยยืนอยู่ข้าง ๆ ความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาก็ถูกกดลงไปอีก เธอคงไม่อาจให้ว่าที่สามีรู้ว่าเธอยังไม่ทันเข้าบ้านก็คิดจะทำการเก็งกำไรแล้วกระมัง! ดูท่าต้องหาโอกาสมาที่นี่อีกครั้ง
“เครื่องเย็บผ้าจะเอายี่ห้อไหน?”
“ผมไม่รู้ คุณเลือกตามสบายเลย หรือไม่ก็ลองถามพนักงานที่นี่ดู”