บทที่ 28 สามสิ่งจำเป็นของการแต่งงาน
“มีสำนวนไม่ใช่เหรอที่ว่า เรียนรู้ไปจนแก่ ใช้ชีวิตไปจนแก่ เพราะฉะนั้นอ่านหนังสือให้มากย่อมไม่ผิดหรอก อีกอย่างฉันก็ชอบอ่านหนังสือด้วย!”
“แล้วนายล่ะ? เล่าเรื่องเก่า ๆ ของนายให้ฟังหน่อย!” หลินฟานหันไปมองเขาแล้วพูด
“บ้านฉันพี่น้องเยอะ มีพี่ชายอยู่ข้างหน้าตั้งหลายคน ส่วนฉันเป็นน้องคนเล็ก ปู่ย่าตายายรักและเอ็นดูที่สุด ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นเจ้าถิ่นตัวแสบเลยล่ะ! แต่ในเขตที่พักทหาร สิ่งที่มีไม่ขาดก็คือพวกชอบต่อยตี! ฉันเลยโดนคนอื่นต่อยจนหน้าบวมช้ำอยู่บ่อย ๆ แล้วตัวเองก็ไปต่อยคนอื่นจนหน้าบวมช้ำเหมือนกัน!”
“สุดท้ายก็เลยได้พวกชอบต่อยตีมาเป็นพรรคพวกเต็มไปหมด! แถมไม่มีใครชอบเรียน ต่างก็ว่างงานไม่มีอะไรทำ! ชื่อเสียงที่ฉันมีทุกวันนี้ก็ได้มาจากเรื่องพวกนี้แหละ นิสัยก็เลยเป็นแบบนี้ด้วย!”
“สรุปก็คือนายเป็นพวกไม่เอาไหน หัวทึบ มีแต่กำลังวังชาใช่ไหมล่ะ!”
“อะไร ตอนนี้เสียใจที่ไปจดทะเบียนกับฉันแล้วหรือไง สายไปแล้วนะ!”
“จะเสียใจหรือไม่ต้องรอให้ถึงอนาคตค่อยรู้ ตอนนี้พูดไปก็ยังเร็วเกินไป! ไม่ว่านายจะเป็นยังไงเวลาอยู่ข้างนอก ขอแค่ปกป้องภรรยากับลูกได้ ทำให้พวกเรามีกินมีใส่ ไม่โดนใครรังแกก็พอแล้ว!”
“เห็นไหมว่าฉันเรียกร้องน้อยแค่ไหน!”
เรียกร้องแค่นี้ยังเรียกว่าน้อยอีกเหรอ ถ้าเรียกร้องมากกว่านี้ หลินฟานคงขึ้นสวรรค์ไปแล้วมั้ง! เจิ้งอวี่เจี๋ยคิดในใจ
จู่ ๆ ทั้งคู่ก็เงียบไป ไม่นานเจิ้งอวี่เจี๋ยก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของหลินฟานที่หลับสนิท
เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่ใหญ่ ผู้หญิงคนนี้ไม่ระแวดระวังตัวเอาเสียเลย อยู่ข้างนอกก็ยังหลับลงได้ ไม่กลัวเสียเปรียบหรือบาดเจ็บบ้างหรือไง!