บทที่ 18 ซื้อของมาแบบไม่เสียเงิน ได้สมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้
หลินฟานกลับถึงบ้าน จางเจวียนกับหลินเยว่กินข้าวกันเสร็จแล้ว!
“ไปไหนมา คราวหน้าออกไปข้างนอกฝากข้อความไว้หน่อย จะได้ไม่ทำให้พวกเราเป็นห่วง!”
“ค่ะ หนูไปหาหนังสือพิมพ์มา แล้วก็ไปยืมหนังสือจากห้องสมุดกลับมาอ่านค่ะ!”
“ตอนบ่ายจะออกไปอีกไหม?”
“ไม่ไปแล้วค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้นตอนบ่ายไปซื้อผ้าดี ๆ มาอีกสักสองผืนสิ ใกล้แต่งงานแล้ว ต้องตัดเสื้อผ้าสวย ๆ เพิ่มอีกสองชุด!”
“ได้ค่ะ ถ้าซื้อได้ หนูจะเอาไปให้ป้าหลินตัดกระโปรงให้หนูตัวหนึ่ง แล้วก็ตัดให้เย่วเย่วอีกตัวด้วยนะคะ?”
“เย่วเย่วไม่ต้องตัดหรอก ตอนนี้ที่โรงเรียนวุ่นวายมาก ใส่แบบนี้ก็ดีแล้ว!”
พอในบ้านเหลือหลินฟานอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอก็ปิดประตูห้องให้เรียบร้อย แล้วเข้าไปในมิติวิเศษอีกครั้ง เพื่อดูของที่เธอซื้อมาฟรี!
ของที่เธอเฝ้าคิดถึงมากที่สุดก็คืออิฐก้อนใหญ่นั่น! หนักอย่างน้อยสิบชั่ง!
เธอหาค้อนจากบ้านเก่ามาได้อันหนึ่ง แล้วทุบลงไปทีเดียว! ชั้นโคลนที่หุ้มอยู่ด้านนอกก็แตกร้าว เผยให้เห็นแสงสีทองระยิบระยับด้านใน สว่างจ้าจนแทบแสบตา!
“สวรรค์ ทองคำจริง ๆ ด้วย! ทองคำตั้งเยอะ จะมีค่าเท่าไรกันนะ!”
เธอตักน้ำมาหนึ่งถัง ล้างโคลนที่เกาะอยู่บนทองคำออกจนหมด ข้างในมีลวดเหล็กเส้นเล็กมัดแท่งทองไว้สี่แท่ง แต่ละแท่งหนักสองชั่ง หรือหนึ่งพันกรัม รวมกันก็สี่พันกรัม!
“ก่อนจะข้ามมาจากยุคปัจจุบัน ทองคำราคากรัมละ 800 หยวน งั้นก็มีมูลค่า 3.2 ล้านหยวน! สวรรค์ รวยขึ้นมาทันทีเลย! ความรู้สึกแบบนี้ใครจะเข้าใจบ้าง!”
หลินฟานกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่หลายที! จากนั้นก็อุ้มแท่งทองไปเก็บอย่างระมัดระวัง ในบ้านเก่าของย่ามีห้องอยู่หลายห้อง เก็บไว้ห้องหนึ่งเป็นห้องสะสมของก็แล้วกัน!