บทที่ 66 ลูกสาวคือหลักใจของแม่
นอกบ้านมีคนหลายคนที่ตามคนส่งของมาดูความครึกครื้นด้วย “จางเจวียน บ้านเธอซื้ออะไรมาอีกแล้ว กล่องใหญ่เชียว”
พอได้ยินว่าของมาถึงแล้ว จางเจวียนก็เดินออกไป เธอกำลังจะถามว่า “พวกคุณส่งผิดหรือเปล่าคะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยเดินไปบอกคนส่งของว่า “ของพวกเราครับ มาช่วยกันยกเข้าไปหน่อย” พูดจบก็เตรียมจะยก
จางเจวียนยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินฟานก็พูดว่า “แม่ รีบหลบก่อน ให้พวกเขายกเข้ามาก่อน หนักมากนะ
ดูสิ นี่คือเซอร์ไพรส์ที่ลูกเขยส่งมาให้แม่ เครื่องเย็บผ้าเครื่องใหม่ แม่ดีใจไหม ประหลาดใจหรือเปล่า”
คนข้างนอกพอได้ยินก็อุทานว่า “สวรรค์เอ๊ย จางเจวียน เธอมีบุญจริง ๆ บ้านเธอเพิ่งซื้อเครื่องเย็บผ้าไปเครื่องหนึ่ง ตอนนี้ซื้ออีกเครื่อง ต้องใช้เงินเท่าไรกันเนี่ย”
“ใช่แล้ว! ลูกเขยซื้อให้สินะ ดีเกินไปแล้ว! นี่มันเครื่องเย็บผ้าเชียวนะ ไม่ใช่แค่มีเงินก็ซื้อได้ ยังต้องมีคูปองด้วย”
“จริงด้วย บ้านที่มีลูกชายยังมีไม่กี่บ้านที่ซื้อของแบบนี้ไหว ไม่นึกว่าบ้านจางเจวียนจะมีตั้งสองเครื่อง”
“ไม่ใช่สองเครื่องหรอก เครื่องหนึ่งให้ลูกสาวเป็นสินเดิมไปแล้ว งั้นเครื่องนี้ก็เหลือไว้ให้ลูกสาวคนเล็กน่ะสิ คราวนี้ลูกสาวทั้งสองคนก็มีเครื่องเย็บผ้ากันแล้ว”
หลินฟานยิ้มแล้วพูดกับทุกคนว่า “สวัสดีค่ะคุณป้าทุกท่าน เครื่องนี้ไม่ได้ซื้อให้หลินเยว่นะคะ หลินเยว่ยังเด็ก ยังไม่จำเป็นต้องใช้ พวกเราสองคนสามีภรรยาซื้อให้แม่ค่ะ”
“โธ่เอ๊ย จางเจวียน เธอผ่านความลำบากมาได้ แล้วตอนนี้ก็ถึงคราวมีความสุขเสียที”
“ใช่ เริ่มได้เสวยสุขแล้ว หลินฟานนี่หาผู้ชายดีจริง ๆ”
“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ ดูสิ ถึงจะไม่มีลูกชาย ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลย”