บทที่ 16 คนเยอะ เรื่องก็เยอะ
จางเจวียนร้อนใจแทบแย่ ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมา แค่ไปสอบเองไม่ใช่เหรอ หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันนะ ไม่ได้แล้ว ต้องออกไปตามดูหน่อย!
ขณะที่กำลังจะพาหลินเยว่ออกไปตามหา ก็เห็นหลินฟานเดินกลับมาแล้ว!
“เด็กคนนี้ ไปไหนมาน่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว แม่กับหนูเยว่คิดว่าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก กำลังจะออกไปตามหาอยู่พอดีเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ ระหว่างทางกลับหนูเจอคุณลุงคนหนึ่งเป็นลมล้มอยู่บนถนน ก็เลยช่วยคนใจดีอีกหลายคนพาไปส่งโรงพยาบาลค่ะ”
หลินฟานเห็นว่าแม่เป็นห่วงตัวเองมาก จึงเล่าเรื่องที่ช่วยคุณลุงให้ฟังทั้งหมด แน่นอนว่าไม่ได้พูดถึงเรื่องยา!
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! คราวหน้าเจอเรื่องแบบนี้ก็อยู่ให้ห่างไว้หน่อยนะ แม่กลัวว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแล้วจะมาโยนความผิดให้เธอ!”
“ค่ะ หนูรู้แล้ว”
“กลับมาแล้วก็มากินข้าวเถอะ”
“สอบเป็นยังไงบ้าง”
“น่าจะเรียนจบได้ไม่มีปัญหาค่ะ?”
“อย่างนั้นก็ดี ขอแค่ได้ใบจบมาก็พอ!”
“เขาบอกว่าสอบผ่านแล้วค่ะ วันจันทร์หน้าไปรับใบจบได้เลย”
“งั้นก็พักอยู่บ้านสักสองสามวันนะ”
“ไม่ล่ะค่ะ พรุ่งนี้หนูอยากไปสถานรับซื้อของเก่าหาหนังสือพิมพ์สักสองสามฉบับ อยากลองเขียนบทความส่งไป แล้วก็จะออกไปเดินดูว่ามีที่ไหนรับสมัครงานบ้างค่ะ”
“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ ไปทำงานอย่างสบายใจเถอะค่ะ”
“น้องชายคนที่สี่กลับมาแล้ว พอดีเลย มากินข้าวกัน!”
“ได้ยินว่านายจะแต่งงานแล้ว ทำไมเร็วนักล่ะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเคยพูดถึงเลย” เจิ้งอวี่ฮ่าวถาม