บทที่ 78 เดินเล่นในเขตบ้านพัก
หลินฟานพูดหน้าตาเฉย “สามีที่รัก ไม่ใช่เขาว่ากันหรือว่าผู้ชายที่มีทั้งภรรยาและลูกก็เหมือนได้ครอบครองทั้งโลกแล้ว ดูสิ นายแต่งงานครั้งเดียวก็ได้ลูกแถมมาด้วย ไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยหรือไง จะพูดขอบคุณลอย ๆ แล้วจบกันไม่ได้หรอกนะ”
เมื่อเห็นสามีภรรยาคู่ใหม่ยืนกระซิบกระซาบหวานชื่นกันอยู่ตรงนั้น
พี่ใหญ่เกาเรียกพวกเขาไว้ “เจิ้งเหลาซื่อ ในที่สุดก็ยอมพาภรรยาออกมาเดินเล่นแล้วหรือ เจ้าหนุ่มนี่”
หลินฟานรู้จักผู้เฒ่าคนนี้ “คุณปู่เกา ออกมาเดินเล่นเหมือนกันหรือคะ”
เกาอู่ฮั่นเอ่ยว่า “เสี่ยวหลิน ปู่คิดถึงอาหารอร่อย ๆ ฝีมือหนูมาตลอดเลยนะ”
หลินฟานยิ้มตอบ “คุณปู่เกาคะ ต่อให้แม่ครัวเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวัตถุดิบก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ฉันทำเป็นก็จริง แต่ถ้าไม่มีของให้ทำก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ”
เกาอู่ฮั่นกล่าวว่า “เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ปู่ไปหาพวกตาแก่สักสองสามคนให้ช่วยกันคิดหาทาง ไม่ใช่จบแล้วหรือ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ทำแบบนี้คุณย่าเการู้หรือเปล่า แล้วคุณมีเงินไปซื้อหรือไง”
เกาอู่ฮั่นด่าทันที “ไอ้เด็กเหลือขอ ไม่เปิดโปงปู่แล้วจะตายหรือไง ไม่รู้จักไว้หน้าผู้เฒ่าอย่างปู่บ้างเลย ไม่น่ารักเอาเสียเลย”
หลินฟานรู้สึกว่าต้องมีเรื่องราวอะไรอยู่เบื้องหลัง เจิ้งอวี่เจี๋ยจึงอธิบายให้เธอฟังว่า “พี่ใหญ่เกาไม่เคยมีเงินเข้ากระเป๋าเลยสักครั้งในชีวิต เงินทั้งหมดถูกคุณย่าเกายึดไว้หมด” จากนั้นก็ขยิบตาให้หลินฟาน ราวกับจะบอกว่าเข้าใจแล้วใช่ไหม
หลินฟานหัวเราะอย่างมีความสุข เข้าใจแล้ว