บทที่ 77 คุณมีทั้งโลกอยู่แล้ว
“มีเวลาสิ ง่ายมาก เรียนแป๊บเดียวก็เป็นแล้ว”
หลินฟานเดินตามย่าเจิ้งเข้าไปในห้อง แม้ย่าเจิ้งจะอายุมากแล้ว แต่ห้องก็ยังจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พื้นสะอาดเอี่ยม มองแล้วสบายตาเหลือเกิน
แต่ไม่ว่าย่าเจิ้งจะสอนกี่รอบ หลินฟานก็ยังเรียนไม่เป็นสักที แถมมีครั้งหนึ่งเข็มเกือบแทงมือเธอเข้า ทำเอาตกใจแทบแย่
แต่เธอเป็นคนไม่ยอมแพ้ ยิ่งทำไม่ได้ก็ยิ่งอยากเรียน ตอนที่ย่าเจิ้งแทบจะทนดูต่อไม่ไหวและคิดจะบอกให้เธอเลิก ในที่สุดเธอก็เย็บเส้นตรงได้สำเร็จ
เฮ้อ ไม่ง่ายเลยจริง ๆ! ในที่สุดเธอก็จับความรู้สึกได้แล้ว จึงลองเปลี่ยนผ้าชิ้นเล็กอีกสองชิ้น คราวนี้เย็บต่อกันได้อย่างเรียบร้อย เธอดีใจจนร้องออกมาเหมือนเด็ก ๆ
“ว้าว ฉันนี่อัจฉริยะจริง ๆ ถึงกับเรียนใช้เครื่องเย็บผ้าที่แสนยากนี่ได้แล้ว!”
เธอลุกขึ้นยืนแล้วหันไป เห็นเจิ้งอวี่เจี๋ยพิงอยู่ตรงประตูห้อง จึงรีบกระโดดเข้าไปกอดเขาด้วยความตื่นเต้น “เจิ้งอวี่เจี๋ย ฉันเรียนเป็นแล้ว ในที่สุดก็เรียนเป็นแล้ว!”
เขารีบยกมือโอบเอวบางของเธอไว้ การกระทำกะทันหันของเธอทำให้เจิ้งอวี่เจี๋ยตกใจ ขณะเดียวกันก็ทำให้ย่าเจิ้งตกใจไปด้วย
เจิ้งอวี่เจี๋ยหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “คุณเก่งมาก!”
พี่เจิ้งกับพี่สะใภ้ใหญ่กลับมาพอดี พอเห็นทั้งสองกอดกัน ใบหน้าก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หงอิงน้อยก็ตะโกนอย่างดีใจ “หนูก็อยากกอดด้วย คุณอาสะใภ้ หนูก็อยากกอด!”
พอหลินฟานรู้สึกว่าท่าไม่ค่อยดี เธอก็พูดว่า “แหะ ๆ ฉันแค่ตื่นเต้นไปหน่อย”
เธอพูดพลางคิดจะแก้เขินด้วยการเข้าไปอุ้มหงอิงน้อย แต่เจิ้งอวี่เจี๋ยไวกว่า รีบอุ้มเด็กขึ้นมาก่อน