บทที่ 79 ลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง
ด้านในเป็นบ้านชั้นเดียวเรียงรายกัน มีหลายหลังที่มีห้องหลักแค่สองห้อง บางหลังก็ใหญ่หน่อย มีห้องหลักสี่ห้อง ทั้งหมดมีสี่แถว มีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย
แถวหลังสุดอยู่ไม่ไกลจากประตูเขตบ้านพัก มีบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกแบบที่คนยุคปัจจุบันเรียกกันอยู่สองหลัง สูงสามชั้น ตระกูลเจิ้งก็เป็นหนึ่งในนั้น
นอกจากนี้ยังมีบ้านสองชั้นอีกแปดหลัง คาดว่าคงเป็นบ้านของครอบครัวเจ้าหน้าที่ระดับสูง บ้านของผู้บังคับการการเมืองจ้าวก็เป็นหนึ่งในนั้น ทางตะวันออกของบ้านหลังเล็กสไตล์ตะวันตกเป็นบ้านหลังคากระเบื้องเรียงต่อกันไป
กลับถึงตระกูลเจิ้งแล้ว ทุกคนก็รอต้มน้ำและต่อคิวอาบน้ำในห้องโถงตามเดิม
แน่นอนว่า ถ้าโจวเจี๋ยกับพี่สะใภ้ใหญ่ช่วยกันหิ้วน้ำขึ้นไปชั้นสอง ก็คงจะเร็วกว่า แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคิดจะทำแบบนั้น
หลินฟานทักทายทุกคนแล้วเดินขึ้นชั้นบน โจวเจี๋ยก็เริ่มพูดจาเหน็บแนมอีกครั้ง “น้องสะใภ้คนที่สี่นี่โชคดีจริง ๆ อยากอาบน้ำตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรอคิวเลย”
หลินฟานยังอยู่ตรงบันได ได้ยินแล้วก็ทำเป็นไม่ได้ยิน คิดเสียว่าเธอไม่โกรธ ปล่อยให้อีกฝ่ายโมโหตายไปเอง
ชั้นล่าง นอกจากแม่เจิ้งที่สีหน้าไม่ค่อยดีแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครรับคำพูดของโจวเจี๋ย
พอเจิ้งอวี่เจี๋ยขึ้นชั้นบนก็ไปต้มน้ำ หลินฟานนึกขึ้นได้ว่ากางเกงชั้นในตัวน้อยของเธอยังทำไม่สำเร็จ จึงหันไปมองหลอดไฟที่สว่างไม่ค่อยพออย่างกลุ้มใจ ไฟมืดเกินไปแล้ว มองนาน ๆ สายตาคงสั้นแน่
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรทำ เธอจึงหยิบเศษผ้าสองชิ้นออกมาลองเย็บดู ฝีมือใช้ได้ เย็บเป็นเส้นตรงพอสมควร แน่นอนว่ายังเทียบกับช่างตัดเสื้อมืออาชีพไม่ได้