ลู่หนานเกอวางจื้อจื้อเถาวัลย์ที่พลิ้วไหวไว้บนบ่าของลู่เป่ยเย่ จื้อจื้อส่ายเถาวัลย์ส่งเสียง"จี๊จี้"สองสามครั้ง
[คุณหนูวางใจได้! ฉันจะดูแลน้องชายของคุณหนูเอง จะไม่ให้ผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว!]
ลู่เป่ยเย่สีหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความจริงจัง:"พี่สาววางใจได้ ผมจะปกป้องตัวเอง และจะปกป้องจื้อจื้อด้วย!"
ลู่หนานเกอมองมนุษย์และพืชคู่นี้ พยักหน้าเบาๆ
จากนั้นนางก็ยืดตัวขึ้น:"ทุกคนเตรียมพร้อมกันหรือยัง? ฉันจะเริ่มเก็บรถและเคลียร์ทางแล้ว!"
ในขณะเดียวกัน ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านในใจ:[เศษเหล็กที่ขวางทางพวกนี้ เอาไปทุบหัวซอมบี้ในลานโลจิสติกส์ได้พอดี...บดขยี้พวกมันให้แหลก!]
ทุกคนสะกดพลังพิเศษไว้ในทันที เข้าสู่ภาวะพร้อมรบ พยักหน้าอย่างแน่วแน่
วินาทีต่อมา สายตาของลู่หนานเกอจ้องเขม็ง!
รถบรรทุกและตู้คอนเทนเนอร์ที่กองรวมกันเป็นภูเขาข้างหน้า ซึ่งปิดกั้นถนนไว้ หายไปในพริบตา!
ทัศนวิสัยที่ถูกบดบังด้วยรถยนต์เปิดโล่งขึ้นในทันที บนพื้นที่โล่งที่ถูกเคลียร์ ร่างซอมบี้ที่บิดเบี้ยวปรากฏชัดเจนในพริบตา!
พวกมันกำลังเดินเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมาย เสียงดังกระทันหันทำให้พวกมันชะงักไปตามสัญชาตญาณ จมูกที่เน่าเปื่อยสูดฟุดฟิดอย่างบ้าคลั่ง แต่กลิ่นสเปรย์พรางตัวซอมบี้บนตัวลู่หนานเกอและพวก ทำให้กลิ่นเนื้อมนุษย์ถูกปกปิดไว้อย่างสมบูรณ์
ซอมบี้ได้ยินเพียงเสียงดัง แต่กลับหาความหอมของเนื้อเลือดที่มันโหยหาไม่พบ จึงตกอยู่ในสภาวะสับสนและกระสับกระส่าย เริ่มส่งเสียงคำรามและหมุนตัววนไปมาอย่างดุร้ายยิ่งขึ้น!