ลู่หนานเกอใช้สเปรย์พรางตัวซอมบี้ยี่ห้อ 'มีมี' ไปเมื่อครั้งที่แล้วที่ลานโลจิสติกส์ แต่เธอก็หาโอกาส 'เซ็นอิน' อย่างบ้าคลั่งจนเติมสต็อกให้เต็มได้ในวันนั้นเอง
ในมิติส่วนตัวมีสเปรย์เรียงกันอย่างเป็นระเบียบเป็นสิบกว่าขวด—นี่คือหนึ่งในความมั่นใจใหญ่ที่สุดที่ทำให้เธอกล้าบุกเข้าลานโลจิสติกส์อีกครั้งในวันนี้
เมื่อกี้ในรถบ้าน ลู่หนานเกอก็ได้มอบชุดเกราะป้องกันชุดเดียวที่ได้จากรางวัล 'มีมี' ให้ลู่เป่ยเย่
เมื่อเห็นน้องชายของตัวเองใส่ชุดนั้นอย่างว่าง่าย และผ้าของชุดหดตัวพอดีกับรูปร่างเด็กน้อย เธอจึงเริ่มวางใจขึ้นมาบ้าง
พอลงจากรถ ลู่หนานเกอก็หยิบกระป๋องสเปรย์พรางตัวซอมบี้ออกมา: "กลั้นหายใจ!"
แล้วพ่นใส่ทุกคนด้วยเสียง 'ฉี่ๆๆ'
กลิ่นประหลาดที่ผสมผสานระหว่างความเย็นสดชื่นกับกลิ่นที่บรรยายไม่ถูก ราวกับใบไม้เน่าเปื่อยปนกับกลิ่นคาว ก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว ห่อหุ้มทุกคนในทันที
ทุกคนพากันกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ หน้าตาบูดบึ้งไปต่างๆ นานา
จนกระทั่งรู้สึกว่ากลิ่นสเปรย์เริ่มจางลง กู้ว่านก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ทันที ผลก็คือโดนกลิ่นที่ตกค้างเข้าจนตาเหลือก เอามือจับจมูกไว้: "อ้วก...กลิ่นนี่...สุดยอดจริงๆ!"
ลั่วซิงโหยว: "...อย่างน้อย อย่างน้อยก็ยังดีกว่ากลิ่นซากเน่าของซอมบี้...สักนิด! แค่นิดเดียว!"
เหวินชิง: "ของที่ช่วยเอาฉีวิตรอดได้ กลิ่นเหม็นหน่อยก็ช่างมัน!"
ซื่อซวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว สูดจมูกฟุดฟิดอย่างจริงจัง พึมพำกับตัวเอง: "แปลก...มันผสมกันยังไงกันแน่? ฉันพยายามปรุงแต่งยังไงก็เลียนแบบกลิ่นนี้ไม่ได้สักที..."