ลู่หนานเกอยกลู่เป่ยเย่ขึ้นไปวางบนหลังนกแก้วมาคอว์ ให้เขาจับขนหนาที่ท้ายทอยของกังจื่อไว้ให้แน่น
จากนั้น ตัวเธอก็พลิกตัวขึ้นคร่อมอย่างคล่องแคล่ว
ลู่ซีฉือเงยหน้ามอง คิ้วขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลที่ปกปิดไม่มิด พูดย้ำอีกครั้ง: "ต้องระวังให้มาก! ห้ามลงมือเองเด็ดขาด!"
"พี่คะ หนูพาอาเย่มาด้วย พี่วางใจได้ หนูสัญญาว่าจะไม่ทำตามใจ!" ลู่หนานเกอหันกลับไปส่งสายตาที่ให้ความมั่นใจให้พี่ชาย แล้วค่อย ๆ ตบหลังกังจื่อเบา ๆ: "กังจื่อ ไป! บินให้สูงหน่อย!"
บนพื้น เหอจัว กู้ว่าน และคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรอีก แต่กังจื่อได้รับคำสั่งแล้ว
ปีกใหญ่ทั้งสองข้างของมันกางออกสุดแรง ทึบแสงอาทิตย์ไปเป็นบริเวณกว้าง แล้วกระพือลงมาอย่างแรง!
วูช!——
กระแสลมแรงพลันพัดเศษหินปริมาณมากบนพื้นปลิวว่อน กระหน่ำใส่ลู่ซีฉือและพวก ทำให้พวกเขาต้องรีบถอยหลังไปหลายก้าว
จี้เซี่ยนใช้โล่ดินบังฝุ่นและเศษหิน...
กลางอากาศ สายลมปะทะใบหน้า พัดเส้นผมหน้าม้าของลู่หนานเกอและคอเสื้อของลู่เป่ยเย่ปลิวไสว
เบื้องล่าง พวกลู่ซีฉืออยู่หลังโล่ดินของจี้เซี่ยน เงยหน้ามองตามร่างที่ค่อย ๆ เล็กลงบนฟ้า
กู้ว่าน: "ฉันสงสัยว่าทุกครั้งที่กังจื่อบินขึ้น มันกำลังแก้แค้นพวกเรา!"
เหอจัว: "กู้ว่านว่าน ครั้งนี้ฉันเข้าข้างเธอ พูดมีเหตุผล!"
ซื่อซวี่: "มันไม่กระพือปีก แล้วจะบินขึ้นได้ยังไง?"
เหอจัว: "แฮ่ก ๆ... พี่น้องทั้งหลาย น้องสาวสุดที่รักของบ้านเรา คงไม่ลงมือใช่ไหม?"