เหอจัวแทบจะฝังตัวเข้าไปในกระจกข้างรถที่นั่งเบาะหน้า เสียงของเขาสั่นแทบแตก: "เฮ้ย... พวกนายเคยเห็นกระต่ายตัวเท่ารถบรรทุกไหม?"
ลู่หนานเกอกับลู่เป่ยเย่ที่กำลังเคี้ยวขนมปังอยู่พร้อมกันเงยหน้าขึ้น สายตาประสากันชั่วขณะ ก็พูดออกมาพร้อมกัน: "เนื้อ!"
พลังจิตของลู่หนานเกอแผ่ออกไปในทันที
กระต่ายยักษ์กลายพันธุ์สูงสี่ห้าเมตรใช้ขาหลังขุดดินอย่างบ้าคลั่ง
ดวงตาสีเลือดแดงกลอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำลายหยดลงมาจากฟันหน้าคมมีดสั้น
ทันใดนั้น ขาหน้าทั้งสองข้างก็ยกขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาที่รถออฟโรดทั้งสองคันอย่างแรง—
"ถอย!" ลู่หนานเกอคว้าวิทยุสื่อสารตะโกน
ฉืออีและจี้เซี่ยนเหยียบคันเร่งเกือบจะพร้อมกัน ยางรถเสียดสีกับผิวถนนที่ร้อนระอุเกิดเป็นเสียงดัง
ในวินาทีที่อุ้งเท้ากระต่ายกำลังจะทาบลงมา พลังจิตกดดันของลู่หนานเกอก็พุ่งใส่กระต่ายยักษ์
ร่างใหญ่โตของกระต่ายยักษ์แข็งทื่อกะทันหัน เดินโซเซเหมือนคนเมาแล้วล้มลงไปทางด้านหลัง
เสียง "ตุบ" ทึบดังขึ้น ร่างด้านหลังของมันแตะกับผิวถนนร้อนระอุในทันที กลิ่นไหม้ของขนสัตว์ก็ลอยขึ้นในอากาศทันที
กระต่ายยักษ์ถูกความร้อนสะเทือนจนกระโดดเด้งขึ้นมา
มันอ้าฟันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว น้ำลายกระเด็นกระจายพุ่งเข้าหารถ
เสียงหายใจหอบฟึดฟัดด้วยความโกรธสั่นสะเทือนจนกระจกรถสั่นหวิว ๆ
สายฟ้าของฉือหยานโจวทะลุทะลวงผ่านกลางอกกระต่ายยักษ์ ขนสีขาวบริสุทธิ์ไหม้เกรียมและม้วนงอในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เผยให้เห็นเนื้อสีชมพูด้านล่าง
กระต่ายยักษ์ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ขนสีขาวที่เคยบริสุทธิ์กลายเป็นสีดำไหม้เกรียมไปทั้งแผ่น
"ฮึก—" กระต่ายยักษ์ก้มลงมองขนที่ไหม้เกรียมของตัวเอง
ลูกไฟบนฝ่ามือลู่ซีฉือยังไม่ทันก่อตัวเป็นรูปร่าง ลู่เป่ยเย่ก็คว้าข้อมือเขาไว้ทันที
"พี่ชาย พี่ฉือหยานโจว ฉันกับอาเย่จัดการเอง! พวกพี่เผาไหม้เกรียมไปแบบนี้พวกเราจะกินอะไร?"