เหอจัวกำลังจะสวนกลับคำเย้าแหย่ของฉือหยานโจว แต่หางตากลับไปเห็นสายตาของกู้ฉีเข้าพอดี
เหอจัวถูกมองจนขนลุกซู่
เขาสะบัดตัววูบหนึ่ง มุมปากกระตุก ดูเหมือนแมวถูกเหยียบหางยังไงยังงั้น—
"ไอ้เกา เก็บสายตาเจ้าเล่ห์นั่นซะ!" เหอจัวทำท่ากอดตัวเองแน่น แล้วหดตัวไปด้านหลัง "สายตาแบบนี้ เหมือนอยากได้ตัวฉันไปกินยังไงยังงั้น"
กู้ฉีเส้นเลือดที่ขมับปูดตุบๆ กัดฟันแน่น...:"ฉันก็แค่เป็นห่วงนายเหลือเกิน!"
ฉือหยานโจวไม่พลาดโอกาสเติมเชื้อไฟ พูดเนิบๆ ต่อยอด:"อาฉี แม่ของลู่จัวมองเขายังไม่ดูเท่านายเลย—เอ๊อะ รักใคร่เป็นห่วง"
กู้ฉีหน้าดำคล้ำ เค้นคำออกมาจากซอกฟัน:"ฉันว่านายสองคนคงขี้เกลือกตา..."
ข้างหน้าต่าง กู้ว่านที่นั่งแกะเมล็ดทานตะวันอยู่กับลู่หนานเกอตะโกนขึ้นมา:"พี่! ดูสถานการณ์หน่อยสิ!"
กู้ฉีสำลัก กลืนคำพูดครึ่งหลังลงคอไปอย่างยากเย็น ลูกกระเดือกขยับสองที สุดท้ายก็ได้แต่เค้นออกมา:"...ไม่อยากคุยกับพวกนายแล้ว!"
หันกลับไป ก็เห็นลู่หนานเกอกับพวกนั่งเรียงแถวกัน แกะเมล็ดทานตะวันเสียงกรุบกริบ
เหมือนฝูงสัตว์น้อยรอชมการแสดงยังไงยังงั้น
กู้ฉี:"..." คบเพื่อนผิดชีวิตพัง!!!
ตอนนั้นเอง เหวินชิงถือชามโจ๊กร้อนๆ ผลักประตูเข้ามา เอ่ยเสียงนุ่ม:"คุณชายเหอ กินโจ๊กก่อนเถอะ อะไรๆ ก็ท้องก่อน"