ไม่นาน พวกแว่นตาก็ไปตั้งค่ายอยู่ทางฝั่งตะวันออก
เต็นท์ของลู่ซีฉือและพวก ตั้งอยู่ด้านหน้าเต็นท์ของลู่หนานเกอพอดี
ทางเดินกว้างไม่กี่เมตร แบ่งคนสองกลุ่มออกจากกันอย่างชัดเจน ไม่รบกวนกันและกัน
จนเสียงซุบซิบทางฝั่งตะวันออกหายไปในที่สุด
เหลือเพียงคนเฝ้ายามสองกลุ่ม ยืนมองหน้ากันอยู่คนละฟากของทางเดิน
พอฟ้าสว่าง ทั้งสองกลุ่มกินข้าวแห้งเสร็จ ก็เก็บสัมภาระกันอย่างรีบเร่ง
ตอนที่ชายสวมแว่นเดินเข้ามา ฉืออีกำลังออกกำลังกายอยู่
"มีอะไร?" ฉืออีเกร็งหลังตรง มองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
ชายสวมแว่นผลักกรอบแว่น รอยยิ้มแบบทางการ:"พวกพี่จะไปล่ะ เลยมาบอกลาหน่อย"
ฉืออีพยักหน้า นิ้วมือเผลอแตะมีดสั้นที่เอว:"เดี๋ยวฉันบอกพวกเขาให้"
กองรถของชายสวมแว่นเพิ่งขับออกจากปั๊มน้ำมัน
ก็มีเสียงผ้าเสียดสีกันเบา ๆ ดังมาจากเต็นท์หลายหลัง
กู้ว่านมุดหัวออกมา ผมยุ่งเหยิง ใต้ตาสองข้างมีรอยคล้ำ
"ในที่สุดก็ไปซะที" เธอหาวแล้วขยี้ตา:"กังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน"
ลู่หนานเกอกำลังม้วนถุงนอนของตัวเองเป็นก้อนแน่น เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย:"เดี๋ยวขึ้นรถค่อยงีบเพิ่ม"
กู้ว่านขยี้ตาอีกครั้ง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้:"อ้อ เมื่อคืนแฟนของผู้ชายแว่นคนนั้น ฉันว่าดูคุ้น ๆ เหมือนเป็นเน็ตไอดอล"
กู้ฉีโผล่หัวครึ่งเดียวออกจากเต็นท์ ตายังงัวเงีย:"เน็ตไอดอลอะไร?"
กู้ว่านโบกมือ:"ช่างเถอะ ไม่สำคัญ"
พูดจบ ก็ลากลู่หนานเกอไปล้างหน้ากัน