เหอจัว: “ระดับแปด... แถมยังไม่ใช่แค่ตัวเดียว? ถ้าพวกมันกรูกันออกมาพร้อมกัน ทั้งเมืองจิงคงไม่พอให้พวกมันถล่มเล่นหรอก”
ความเย็นเยียบสายหนึ่งไต่ขึ้นมาตามสันหลังของทุกคนอย่างไร้สุ้มเสียง
กู้ฉี: “แต่ในเมืองจิงทั้งหมด หินผาอยู่อันดับสาม ยังเป็นแค่กลุ่มอำนาจเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายดันออกมาเท่านั้น
คนพวกนั้นเป็นใครกันแน่? แล้วพวกเขาทำได้อย่างไรถึงควบคุมซอมบี้ระดับสูงได้มากมายขนาดนี้... คนที่อยู่เบื้องหลังคิดจะทำอะไรกันแน่?”
ลู่หนานเกอ: “กลับถึงฐานที่มั่นแล้วค่อยวิเคราะห์กันช้า ๆ เมื่อคืนพวกเราก่อเรื่องเสียงดังเกินไป ฝูงซอมบี้เริ่มมุ่งหน้ามารวมตัวกันที่หินผาตั้งแต่ตอนนั้น
แต่พอพวกเราเงียบลง พวกมันก็เสียทิศทางไปชั่วคราว... เพราะฉะนั้น ตอนนี้พวกคุณต้องพาทุกคนกลับฐานที่มั่นทันที!”
ลู่ซีฉือหันขวับ: “หนานหนาน ‘พวกเรา’ งั้นเหรอ? เธอไม่ไปกับพวกเราหรือ?”
ลู่หนานเกอส่งสายตาให้เขาวางใจ น้ำเสียงราบเรียบ “พี่ พวกพี่ถอยไปก่อน ฉันจะพาจื้อจื้อกับกังจื่อ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกว่ามีคนเขย่าแขนเบา ๆ
พอก้มลงมอง ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตใสกระจ่างราวแก้วของลู่เป่ยเย่พอดี
เจ้าตัวเล็กเม้มปากเงียบ ไม่พูดอะไร เพียงกะพริบตาแรง ๆ สองครั้ง มือเล็กกำแขนเธอไว้แน่น
หัวใจลู่หนานเกออ่อนยวบ คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากจึงเปลี่ยนไป “...แล้วก็อาเย่ด้วย พวกเราจะเก็บเสบียงที่เหลือของหินผา
พอพวกพี่ใกล้ถึงฐานที่มั่น ฉันจะระเบิดที่นี่ ล่อซอมบี้ที่เร่ร่อนอยู่ทั้งหมดเข้ามา...