สายตาปกติยังคงอยู่ แต่เหนือภาพนั้นราวกับมีภาพเคลื่อนไหวอีกชั้นซ้อนทับอยู่ ทั้งบิดเบี้ยวเล็กน้อย สีสันอิ่มตัวกว่าเดิม และมีมุมมองที่ไม่เหมือนปกติ!
เธอมองเห็นพื้นดินที่เคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว เห็นเค้าโครงอาคารที่พังเสียหายพร่าเลือน เห็นเงาเถาวัลย์ของจื้อจื้อที่กำลังโบกสะบัดอยู่กลางอากาศ...
[นี่คือ...การแบ่งปันภาพที่มองเห็นหรือ? ภาพที่เถาวัลย์ของจื้อจื้อมองเห็นงั้นเหรอ?]
“จี้ๆๆ...”
[เจ้านาย นี่เป็นความสามารถใหม่หลังจากจื้อจื้ออัปเกรดค่ะ!]
[อย่างที่คิดไว้จริง ๆ!]
ลู่หนานเกอรีบรวบรวมสมาธิ ปรับตัวให้เข้ากับภาพที่แบ่งปันมาอย่างกะทันหัน
เธอ “มองเห็น” ภาพที่ส่งกลับมาผ่าน “หนวดสัมผัส” ซึ่งเป็นเถาวัลย์ที่แผ่กระจายออกไป...และยืดขยายเพื่อสำรวจอย่างรวดเร็ว
บนหลังคาบ้านในซากปรักหักพังใกล้เขตรอบนอกฐานที่มั่น ห่างจากพวกเธอออกไปราวสี่ถึงห้าร้อยเมตร
เงาร่างพร่าเลือนร่างหนึ่งกำลังหิ้วพี่เหรินที่เพิ่งหายตัวไปด้วยมือเดียว มุ่งหนีออกไปยังเขตรอบนอกฐานที่มั่นด้วยความเร็วสูงเสียจนแทบเห็นเป็นเส้น!
[สีน้ำเงินอมม่วง...จากระดับเจ็ดกำลังจะขึ้นระดับแปด นี่มันซอมบี้ธาตุลมที่แตะถึงธรณีระดับแปดแล้วงั้นเหรอ?
ไอ้สารเลวนั่น พาซอมบี้ระดับสูงมามากมายขนาดนี้ แล้วยังซ่อนท่าไม้ตายเอาไว้ช่วยชีวิตอีก! เจ้าเล่ห์จริง ๆ!]
หัวใจของลู่หนานเกอพลันดิ่งวูบ
ซอมบี้ที่กำลังจะทะลวงขึ้นระดับแปด ย่อมมีระดับภัยคุกคามสูงกว่าศัตรูทุกตัวที่เคยเจอมา!
บางที...อาจไม่ได้มีแค่ตัวเดียวด้วยซ้ำ...
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามา ฉือหยานโจวกับซื่อซวี่ที่ฟื้นคืนสภาพแล้วรีบตามมาถึง