ณ ประตูใหญ่ของฐานที่มั่นหินผา นกแก้วมาคอว์ลอยค้างอยู่กลางอากาศ จื้อจื้อถูกลู่หนานเกออุ้มออกมาจากอ้อมแขนของลู่เป่ยเย่
“จื้อจื้อ ต้องให้ทั่วถึงทุกพื้นที่นะ”
ลู่หนานเกอหยิบระเบิดออกมาจากฝ่ามือทีละลูก จื้อจื้อรีบใช้เถาวัลย์พันเอาไว้
“จี๊จี๊จี๊!”
[นายท่าน ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันได้เลย!]
จื้อจื้อตอบรับ พอเถาวัลย์พันระเบิดเสร็จ ก็พุ่งออกไปกลางอากาศ เพียงชั่วพริบตาก็ถักทอเป็นตาข่ายยักษ์คลุมทั่วทั้งฐานที่มั่นหินผา
ผ่านการแบ่งปันภาพที่มองเห็น ลู่หนานเกอ “มองเห็น” ผังของหินผาที่อยู่เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน
เธอลูบหัวน้องชาย “อาเย่ อุดหูไว้ให้ดี”
ลู่เป่ยเย่รีบยกมือขึ้นอุดหูทันที
ลู่หนานเกอพูดว่า “จื้อจื้อ ระเบิดเลย!”
เถาวัลย์ที่พันระเบิดไว้แยกเถาเส้นเล็กออกมาเส้นหนึ่ง แล้วดึงสลักนิรภัยออกอย่างคล่องแคล่ว ระเบิดร่วงลงมา...
“กังจื่อ ถอย!”
กังจื่อกระพือปีกอย่างแรง ภายใต้การเสริมพลังธาตุลมของลู่หนานเกอ มันพุ่งขึ้นฟ้าเหมือนลูกธนูที่หลุดจากสาย
“ตูม!”
เสียงระเบิดลูกแรกดังขึ้น ลูกไฟหอบเอาเศษหินและเหล็กกล้าที่แตกหักพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงกระแทกมหาศาลแผ่กระจายออกเป็นระลอกๆ!
ฐานที่มั่นหินผาเริ่มพังถล่มจากภายใน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มฟ้า!
“ตูมๆๆ!!!”
เสียงระเบิดต่อเนื่องดังกึกก้องตามมา แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ คลื่นเสียงก็ยังดังจนแก้วหูแทบเจ็บ...
ฐานที่มั่นหินผาทั้งหมดถูกทะเลเพลิงและควันหนาทึบกลืนกินในชั่วพริบตา ท้องฟ้าสะท้อนเป็นสีแดงฉาน
“คุณหนูลู่! คุณหนูลู่เริ่มระเบิดหินผาแล้ว!” สมาชิกคนหนึ่งในกระบะท้ายรถกระบะท้ายขบวนรถหยานซินลุกพรวดขึ้น ชี้ไปด้านหลังแล้วร้องตะโกนด้วยความตกใจ